و مكان مصلّى كه واجب است كه غصبى نباشد ، موضعى است كه در وقت نماز بر آن مستقر مىشود ، و اگر چه به واسطه باشد . پس اگر بر روى تختى مباح نماز كند ، اما آن تخت بر روى زمين غصبى باشد ، صادق است كه در مكان غصبى نماز كرده . اما اگر زمينى كه بر آن قرار گرفته از براى نماز مباح باشد ، ليكن در آن ديوارى مغصوب باشد كه در حالت نماز رخت و بدن مصلّى به آن برسد ، دغدغه [ اى ] در نماز او نيست .
و همچنين اگر سقف موضعى كه در آن نماز مىكند از خشت و گل غصبى ساخته شده باشد ، ضرر به نماز ندارد با وجود اباحت زمين . و همچنين اگر در خيمهء غصبى نماز كند ، نماز او صحيح است ، هرگاه زمين غصبى نباشد . و در مكان غصبى فرقى نيست ميان آن كه عين آن مغصوب باشد ، يا منفعت آن مغصوب باشد ؛ پس اگر كسى خانهء ديگرى را از روى جبر چند روز بگيرد كه در آنجا بنشيند و بعد از آن ، خانه را به صاحب رد كند و برود ، نماز در آنجا صحيح نيست ، مادامىكه آنجا بر آن را در تصرف دارد .
و همچنين است حكم اگر شخصى از راه كذب ، دعوى كند كه اين خانه را تا فلان مدت اجاره كردهام و به اين دعوى آن خانه را بگيرد ، مادامىكه در تصرف او است مغصوب است و نماز در آن خانه جايز نيست . و همچنين است اگر دعوى كند كه مالك اين خانه كه وفات نمود ، وصيّت كرد كه من تا فلان مدت در اينجا ساكن باشم و به آن دعوى در آنجا بنشيند و حال آن كه كاذب باشد .
و اگر كسى ديگرى را اذن دهد كه داخل ملك او شود و بعد از آن او را امر كند كه از آنجا بيرون رود ، واجب است كه فى الفور بيرون رود . پس اگر در وقتى كه او را امر به بيرون رفتن نموده وقت نماز باشد و وقت ، وسعت داشته باشد ، به نحوى كه بعد از بيرون رفتن تواند نماز را دريابد ، واجب است كه بيرون رود و نماز كند . و اگر وقت تنگ باشد ، به نحوى كه اگر بيرون رود نماز را درنيابد ، واجب است كه نيّت نماز كند و مشغول نماز شود و با مشغول بودن به نماز از آنجا بيرون رود و ركوع و سجود را به اشاره به عمل آورد . و چون از راه ضرورت است ، حركت ، راه رفتن و رو به قبله نبودن
تحفه رضويه ( فارسى ) — صفحة 326
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٣٢٦