تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تحفه رضويه ( فارسى ) — صفحة 323

مساهمون:

ص٣٢٣
بغل بيرون آورد و هر دو طرف را بر يك دوش اندازد . و اين عمل را صمّا گويند به اعتبار اين كه صمّا سنگى است صلب كه هيچ منفذ و سوراخى نداشته باشد و اين عمل باعث آن مىشود كه همهء منافذ و راه‌ها بر دست‌ها بسته شود .

مقصد پنجم در مكان مصلّى و در آن چند فصل است :

فصل اول : در شروطى كه مراعات آن در مكان نماز واجب است

و آن چند شرط است :

شرط اول : آن كه مباح باشد

، يعنى مملوك مصلّى باشد به حسب عين يا منفعت يا مأذون باشد به اذن صريح ؛ چنان چه مالك آن گفته باشد كه در اين مكان نماز كن يا در اين مكان باش ، يا به اذن فحوى مثل اين كه شخصى ديگرى را به مهمانى به خانه خود برده باشد كه در اين صورت معلوم است كه صاحب خانه راضى است كه ميهمان در خانهء او نماز كند ، يا اذن شاهد حال چنان چه از قراين احوال علم حاصل باشد كه مالك راضى است به نماز كردن . و در اذن به شاهد حال شرط است كه يقين حاصل باشد به رضاى مالك و مجرّد ظن - و اگر چه ظن غالب باشد - كافى نيست . و به هر تقدير ظاهرا خلافى نيست در جواز نماز كردن در صحراها و باغ‌ها و حمام‌ها و كاروان‌سراها و امثال آن ، هرگاه مغصوب نباشد و از نماز كردن در آن‌ها ضررى به مالك نرسد و قرينه [ اى ] نباشد كه دلالت كند بر عدم رضاى مالك . بلى ، اگر مظنّهء ضرر باشد ، مثل اين كه زمين ، زرع شده باشد و نماز كردن منشأ ضرر به زرع باشد ، در اين صورت نماز كردن جايز نيست . و همچنين اگر قرينه [ اى ] باشد كه دلالت كند كه مالك راضى نيست ، كه اين
تحفه رضويه ( فارسى ) — صفحة 323 | ملا محمد مهدي النراقي