چه از مورچه و چه از غير آن ؛ خواه حيوان ، نفس سائله داشته باشد يا نه . مگر آن چه اجتناب از آن متعذر يا متعسّر است ، چون كك و پشه و موى انسان و حرير و قرمز و موم و امثال اينها .
و حق آن است كه اجتناب لازم نيست ، هم چنان كه از اخبار « 1 » معتبره معلوم مىشود . بلى ، مستحب است به جهت حديثى « 2 » ضعيف كه در منع رسيده .
مسألهء پنجم : اگر در جامه [ اى ] شك به هم رسد كه آيا از پشم « 3 » يا مو يا كرك حيوان حلال گوشت است يا حرام گوشت ، بعضى « 4 » گفتهاند : نماز در آن جايز نيست . و اين احوط است ؛ و اگر چه نظر به دليل ، اقوى جواز است .
مسألهء ششم : جايز است نماز در لباسى كه ساخته شده باشد از چيزى كه از زمين روييده باشد ، چون كتان و پنبه و علف . و همچنين جايز است در پوست حيوانى كه حلال گوشت باشد ، به شرطى كه تذكيه شده باشد و اگر چه آن پوست را دباغت نكرده باشند .
و همچنين جايز است در جامهاى كه از پشم يا مو يا كرك حيوان حلال گوشت باشد اگر چه آن حيوان ميته باشد ، به شرطى كه موضع اتصال پشم و مو و كرك را بشويند .
شرط چهارم : در لباس آن است كه از حرير ، يعنى ابريشم محض نباشد .
و پوشيدن حرير محض بر مردان حرام است ؛ خواه در حال نماز و خواه در غير آن . و نماز مرد در لباسى كه از حرير محض باشد جايز نيست ؛ خواه آن لباس به قدرى باشد كه ساتر عورت باشد يا كمتر باشد . و پوشيدن حرير محض و نماز گذاردن در آن از
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعة 3 : 277 ، باب 18 من أبواب لباس المصلّي ، ح 1 و 2 ، و ج 3 : 426 ، باب 17 من أبواب النجاسات ، ح 2 .
( 2 ) . وسائل الشيعة 3 : 251 ، باب 18 من أبواب لباس المصلّي ، ح 4 .
( 3 ) . در نسخهء « ج » : « ابريشم » بجاى « پشم » .
( 4 ) . منتهى المطلب 4 : 236 .