جهت خوف از دزد يا درندگان مثلا نتواند از براى نماز مكث كند .
و بعضى « 1 » گفتهاند : جواز نماز در حالت راه رفتن در اين صورت بايد در تنگى وقت باشد . و اين احوط است و اگر چه با وجود دانستن آن كه عذر او تا آخر وقت رفع نخواهد شد ، در وسعت وقت نيز جايز است .
و اگر بر روى زمين نتواند از براى نماز مكث كند اما نماز كردن او سواره و پياده و در حين راه رفتن ، هر دو ممكن باشد ، مخيّر است كه سواره نماز كند يا پياده . و بهتر آن است كه در هر يك كه افعال نماز را بهتر تواند به جا آورد ، آن را مقدّم دارد .
مسألهء دهم : اگر كسى متمكن باشد كه بر پشت چهار پا يا مانند
آن تختى كه دو طرف آن بر مثل دو درخت بسته باشد و معلق باشد نماز كند و جميع واجبات آن را از ركوع و سجود و قيام و قعود و غير آنها را درست به جا آورد ، شبههاى نيست كه در حالت اضطرار ، نماز او صحيح است و در حالت اختيار كه متمكن از نماز كردن بر روى زمين باشد ، مشهور آن است كه نمىتواند بر آن نماز كند . و جمعى « 2 » جايز دانستهاند .
و ظاهر آن است كه هرگاه آن چهارپا و تخت قرار داشته باشد و ساكن باشد و حركت نكند ، نماز بر آنها جايز است . و اگر در حركت باشد ، نماز بر آنها بىصورت است .
مسألهء يازدهم : نماز در كشتى
، مانند نماز بر مركوب است كه به قدر امكان بايد مراعات استقبال قبله را بكنند و هر قدر كه ممكن نباشد ساقط است . و فرق آن است كه نماز در كشتى به نحو مذكور در حالت اضطرار و اختيار ، هر دو مىتوان كرد . پس اگر كسى متمكن باشد كه از كشتى بيرون آيد و در زمين نماز كند و باز داخل كشتى شود ، يا كشتى قريب به ساحل باشد كه تواند نماز را در خشكى دريافت ، بيرون آمدن
هامش
( 1 ) . مدارك الأحكام 3 : 141 - 142 .
( 2 ) . نهاية الإحكام 1 : 404 ؛ جامع المقاصد 2 : 63 ؛ مدارك الأحكام 3 : 143 .