مىشود ؛ زيرا كه چون مجموع وقت چهار ركعت ، مختصّ خفتن است ، هيچ وقتى از نماز شام را درنيافته است . و به اين جهت ، نماز شام را در آن وقت به جا آوردن بىصورت است .
و از آنچه مذكور شد معلوم شد كه هرگاه حايض در آخر وقت نماز پاك شود و اين قدر از وقت باقى باشد كه غسل كند و يك ركعت از نماز را بكند ، آن نماز بر او واجب خواهد بود . و اگر كوتاهى كند و آن نماز را نكند ، واجب است بر او كه آن را قضا كند .
و همچنين است حكم در ديوانه و بىهوش ، هرگاه در وقتى از براى ايشان افاقه حاصل شود كه توانند وضو بسازند و يك ركعت نماز را در وقت بكنند .
مسألهء نهم : هرگاه بعد از داخل شدن وقت نماز فريضه ، زنى حايض شود
يا شخصى ديوانه يا بىهوش شود ، پس اگر از اول وقت به قدر زمان طهارت و اداى مجموع آن فريضه گذشته باشد و آن را به جا نياورده باشد ، واجب است كه بعد از زوال عذر ، يعنى حيض و جنون و بىهوشى ، آن نماز را قضا كند . و اگر آن قدر از وقت نگذشته باشد ، قضا بر او لازم نيست و اگر چه به قدر طهارت و اداى بيشتر آن فريضه گذشته باشد . پس اگر زنى بعد از طلوع صبح صادق ، پيش از نماز كردن خون ببيند ، در وقتى كه به قدر زمان وضو ساختن و دو ركعت نماز كردن از اول صبح گذشته باشد ، واجب است كه بعد از پاك شدن ، آن دو ركعت نماز صبح را قضا كند . و اگر خون ديدن آن در وقتى باشد كه به قدر وضو و يك ركعت يا يك ركعت و نيم مثلا از وقت گذشته باشد ، قضا بر او لازم نيست .
و اگر بعد از داخل شدن ظهر ، پيش از آن كه نماز كند در وقتى خون ببيند كه به قدر وضو ساختن و چهار ركعت نماز كردن از اول ظهر گذشته باشد ، قضا بر او واجب است . و اگر به قدر وضو و سه ركعت گذشته باشد ، قضا بر او لازم نيست . و اگر بعد از داخل شدن شام در وقتى خون ببيند كه به قدر وضو و سه ركعت نماز از اول شام گذشته باشد ، قضاى نماز شام بر او لازم است . و اگر به قدر وضو و دو ركعت نماز