فصل چهارم در بيان واجبات تيمم كه حقيقتا تيمم عبارت از آن است
بدان كه واجبات تيمم چند امر است :
اول : نيّت
، و قدر واجب از نيّت - بنابر اصح - آن است كه « قصد مىكند كه تيمم مىكنم قربة الى اللّه » ، و قصد وجوب در تيمم واجب و قصد سنّت در تيمم سنّت لازم نيست . و همچنين قصد استباحه و بدليت تيمم از وضو يا غسل لازم نيست بنابر اقوى . و جمعى « 1 » لازم دانستهاند .
و كسى كه خواهد احتياط به عمل آورد ، در تيمم واجب ، نيت چنين كند كه « تيمم مىكنم جهت مباح بودن نماز ، بدل از غسل يا وضو از جهت آن كه واجب است ، قربة الى اللّه » . و اگر تيمم سنّت باشد بگويد : از جهت آن كه سنّت است . و چون تيمم پيش از وقت نماز جايز نيست و بايد بعد از دخول وقت باشد ، لهذا هر وقت تيمم كند ، نماز بر او واجب است و نيّت وجوب مىتواند كرد . و مثل وضو يا غسل نيست كه پيش از وقت نماز جايز است و در آن وقت ، نيّت وجوب صحيح نيست ، به اعتبار اين كه هنوز نماز بر او واجب نشده ؛ مگر نسبت به كسى كه نمازى واجب بر ذمّهء او باشد .
و وقت نيّت ، وقت دست زدن است بر زمين .
و بعضى « 2 » گفتهاند وقت مسح كردن پيشانى است . و اول اقوى است . و بايد بر حكم نيّت باقى باشد تا از تيمم فارغ شود و معنى بقاى بر حكم نيّت ، در وضو مذكور شد .
دوم : زدن هر دو كف دست بر زمين .
و بايد زدن صادق آيد و مجرد گذاشتن باطن دو دست بر زمين به نحوى كه زدن بر آن صادق نيايد كافى نيست . و لازم است كه هر
هامش
( 1 ) . الخلاف 1 : 144 ، مسألهء 92 ؛ المعتبر 1 : 394 ؛ قواعد الأحكام 1 : 238 .
( 2 ) . نهاية الإحكام 1 : 203 .