تشنه باشند كه اگر آن آب را به مصرف طهارت رساند ، بيم ضرر يا هلاكت « 1 » يا مشقت و زحمت خود يا بعضى از رفقا يا بعضى از حيوانات باشد ، كه در اين صورت بايد تيمم كند و آب را به مصرف تشنگان رساند .
و همچنين است حكم هرگاه بالفعل تشنه نباشد ، اما از تشنگى بعد از اين ترسد ، مثل اين كه از روى عادت يا قرائن احوال ، بر او معلوم شود كه بعد از اين آب نخواهد بود و اگر آبى كه دارد صرف طهارت كند ، بعد از اين بيم هلاكت يا ضرر يا مشقت از براى خودش يا رفقا يا بعضى از حيوانات محترمه خواهد بود ، كه در اين صورت نيز تيمم كردن و گذاشتن آب لازم است .
پنجم : خوف داشتن از تحصيل آب
، مثل اين كه در راهى كه به طلب آب روند ، ترس دزدان و درندگان باشد ؛ خواه ترس بر نفس باشد يا بر مال باشد يا بر چاروا باشد يا بر ديگرى از مسلمانان باشد ، كه در اين صورت طلب كردن آب لازم نيست و بايد تيمم كند .
و همچنين است حكم اگر بر اهل و مال خود ترسد كه آنها را بگذارد و به طلب آب رود . و در مالى كه خوف بردن و ضايع شدن آن باعث ترك تحصيل آب و وجوب تيمم مىشود ، فرقى نيست كه بسيار باشد يا اندك . و بنابراين اگر تحصيل آب موقوف بر بردن يا ضايع شدن اندك مالى باشد ، بايد تحصيل آب را ترك كرد و تيمم نمود . و بنابر آنچه سابقا مذكور شد ، اگر تحصيل آب موقوف بر خريدن آن به قيمت بسيارى باشد ، واجب است كه آن قيمت را بدهد و تيمم جايز نيست .
هامش
( 1 ) . بدان كه شكى نيست كه هرگاه ترسد كه اگر آب را به مصرف رساند ، خود يا رفيق خود هلاك شود يا مشقت شديد بكشد ، واجب است تيمّم . همچنين هرگاه حيوانى باشد كه قطع سفر بدون آن ممكن نباشد . اما در حيوانى كه قطع سفر بدون آن ممكن باشد ، محل اشكال است و احوط آن است كه تيمّم كند و نماز كند و بعد از رسيدن به آب ، وضو ساخته و نماز را قضا كند .
( احمد )