ششم : آن كه در حال كفن كردن ، پاهاى ميّت به جانب قبله باشد .
هفتم : آن كه چون غسل ميّت تمام شود و غسل دهنده خواهد او را كفن كند ، ابتدا دستهاى خود را تا دوش يا مرفق بشويد و بعد از آن شروع كند در كفن كردن .
و مكروه است كه كفن ، سياه باشد يا كتان باشد و آن را با آهن يا فولاد ببرند و به سياهى چيزى بر آن نويسند و آن را بخور دهند . و نيز مكروه است كه پيراهنى كه از براى ميّت ، تازه مهيّا مىكنند ، آستين داشته باشد . اما اگر ميّت را در پيراهن خودش كفن كنند ، آستين داشتن آن مكروه نيست ، اما تكمهها و بندهايش را ببرند .
و جمعى « 1 » مكروه دانستهاند كه كفن از قبيل « قصب » و « قطنى » باشد كه با ريسمان ابريشمى ممزوج شده باشد . و مكروه است چيزى از كافور بر چشم و گوش او گذارند .
فصل پنجم : در حنوط كردن ميّت و بعضى ديگر از احكام كه تعلّق به كفن يا غير آن دارد
و در آن چند مسأله است :
مسألهء اول : واجب است حنوط كردن ميّت
، و مراد از حنوط آن است كه بر هفت موضع سجدهء او ، يعنى پيشانى و كف دستها و زانوها و انگشت بزرگ پاها قدرى كافور بمالند و اگر چه اندكى باشد . و بهتر آن است كه قدرى بر سينهاش بريزند و بر سر بينى او نيز قدرى بمالند و بر گودال پايين گردن و بندهاى دست و مرفقها و بندهاى پا و زير بغلها و بيخ ران و بند انگشتان و ساير بندها نيز بمالند .
و سنّت است كه كافور را در كف دست ، نرم سازند نه در هاونگ و مثل آن . و افضل آن است كه كافور حنوط كافور خام جو دانه باشد و مقدار آن يك مثقال شرعى است كه چهار دانگ و نيم باشد .
و مستحب است كه سيزده درم و ثلثى باشد ، موافق حنوط حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله كه
هامش
( 1 ) . تذكرة الفقهاء 2 : 6 ، مسألهء 156 ؛ ذكرى الشيعة 1 : 367 .