نظر به قواعد به نحوى است كه بيان شد . و در صورتى كه بعضى از اغسال را ترك كند و روزه او باطل شود ، حق آن است كه همين قضاى آن روزه بر او واجب است و كفاره لازم نيست . « 1 »
مسألهء هفتم : هرگاه بعد از غسل يا وضو از براى نماز ديگر هيچ خون نبيند
و بالمره استحاضه قطع شود ، ديگر غسلى بر او لازم نيست . و اگر وضو را بشكند ، به جهت نماز ديگر بايد وضو بسازد ، مثل كسى كه پاك باشد . و اگر بعد از نماز ، خونى ببيند و قطع شود ، اگر آن خون ، كثيره باشد ، از براى نماز بعد ، غسل لازم است و اگر قليله باشد ، وضو لازم است .
و شيخ « 2 » بر سبيل اطلاق گفته است كه : هر وقت استحاضه منقطع شود ، وضو لازم است .
و اين كلام باطلاقه صحيح نيست .
مسألهء هشتم : بعد از غسل يا وضو از براى نماز
، هر خونى [ را ] كه در نماز يا پيش از نماز ببيند ، معفو است ؛ به شرطى كه فاصلهاى كه ضرور نيست ، در ميان وضو يا غسل و نماز اتفاق نيافتد .
و شيخ « 3 » گفته است كه : اگر بعد از وضو و غسل خون ببيند و قطع شود پيش از داخل شدن در نماز ، واجب است كه تجديد وضو كند ، و اين احوط است ؛ اگر چه اظهر آن است كه لازم نيست به شرط مذكور .
مسألهء نهم : غسل استحاضه در كيفيت ، مانند غسل جنابت و حيض است .
و بعضى « 4 » گفتهاند كه هرگاه غسل پيش از انقطاع استحاضه باشد ، لازم است كه نيّت استباحه كند ، نه نيّت رفع حدث .
هامش
( 1 ) . در واجب نبودن كفاره تأمّل است و احوط آن است كه داده شود . ( احمد )
( 2 ) . المبسوط 1 : 68 .
( 3 ) . المبسوط 1 : 68 ؛ و الخلاف 1 : 251 ، مسألهء 224 .
( 4 ) . كفاية الفقه 1 : 31 .