هرگاه عادت او ده روز باشد ، ده روز را نفاس قرار مىدهد و زياده را استحاضه ، و اگر كمتر از ده روز باشد ، يك روز يا دو روز يا سه روز استظهار مىكند به ترك عبادت .
پس اگر ده روز يا كمتر خون قطع شود ، همهء آن ، خون نفاس خواهد بود . و اگر از ده تجاوز كند ، رجوع به عادت خود مىكند و ايّام عادت را نفاس قرار مىدهد و زياده بر آن را استحاضه قرار مىدهد و عبادتى [ را ] كه در ايّام استظهار ترك كرده ، قضا مىكند .
و اگر زن ، صاحب عادت نباشد ، بلكه مبتدئه يا مضطربه باشد ، اكثر نفاس او ده روز است . و بعضى « 1 » گفتهاند كه هجده روز است .
اول اظهر است . پس اگر خون او به ده روز يا كمتر قطع شود ، همان نفاس خواهد بود و اگر از ده تجاوز كند ، ده روز نفاس خواهد بود و زايده بر آن استحاضه . و چون در اقل نفاس حدى نيست و پىدرپى بودن نيز شرط نيست ، پس اگر زنى در وقت زاييدن يك لحظه خون ببيند و ديگر نبيند تا روز دهم ، پس اگر به ده قطع شود ؛ مجموع ده روز ، ايّام نفاس او خواهد بود . و اگر از ده روز تجاوز كند ، اگر عادت او ده روز باشد ، يازده روز ايّام نفاس او خواهد بود . و اگر عادت او كمتر از ده روز باشد ، همان عادت را نفاس قرار مىدهد . بلكه فقها گفتهاند كه اگر زنى بزايد و هيچ خونى نبيند تا روز دهم خون ببيند ، آن خون نفاس است و به تفصيلى كه مذكور شد عمل خواهد كرد .
مسألهء سيم : اگر زنى به دو طفل آبستن باشد
، پس اگر تولد هر دو به يكدفعه باشد ، يعنى فاصله در ميان تولد آن دو طفل به هم نرسد ، آن زن صاحب يك نفاس خواهد بود . و ابتداى نفاس را از حين ولادت طفل اول حساب مىكند ؛ زيرا كه در اين صورت ، تفاوت وقتى كه مناط اختلاف حكم تواند شد ، در ميان ولادت دو طفل نيست .
و اگر تأخير و فاصله در ميان ولادت آن دو طفل به هم رسد ، بعضى « 2 » گفتهاند كه باز آن زن صاحب يك نفاس خواهد بود . و ابتداى نفاس او [ را ] از حين ولادت طفل اول
هامش
( 1 ) . مختلف الشيعة 1 : 216 ، مسألهء 157 .
( 2 ) . السرائر 1 : 156 ؛ شرائع الإسلام 1 : 27 ؛ تذكرة الفقهاء 1 : 333 ، مسألهء 105 .