باشد . و از آن چه مذكور شد ظاهر شد كه صاحب استحاضهء متوسطه اگر غسل صبح را نكند ، روزه آن روز او صحيح نيست .
و حق آن است كه تقديم غسل صبح بر صبح لازم نيست . پس اگر تأخير شود تا صبح ، ضررى به روزهء آن روز نمىرساند ، بلكه احوط آن است كه آن غسل را در شب به عمل نياورد . بلكه اگر مقدّم بر صبح بدارد ، بايد تقديم به نحوى باشد كه بعد از فراغ از آن ، صبح داخل شود .
و مخفى نماند كه اگر مستحاضه غسلهاى روزى را [ كه روزه است ] نكند ، روزهء آن روز باطل است ، اما ضررى به روزهء روز ديگر ندارد اگر غسلهاى آن روز را به جا آورد .
و اگر بعضى از اغسال را ترك كند و خون او قطع شود كه ديگر هيچ غسلى را نكند ، ظاهر آن است كه جميع عبادات او بىصورت باشد . هم چنان كه اگر صاحب استحاضهء قليله وضو را ترك كند و بعد استحاضهء او قطع شود ، مادامىكه وضو نسازد ، نماز او بىصورت است .
و در صورت مذكوره ، يعنى صورت ترك بعضى اغسال و منقطع شدن خون بعد از گذشتن اوقات مخصوصه كه غسل بر او در آن اوقات واجب بود و ترك شد ، ظاهر آن است كه قدر واجب بر او آن است كه يك غسل استحاضه كند به نيّت قربت و آن از همهء اغسال متروكه مجزى است . و اگر غسل جنابت و حيض كند ، از آن اغسال مجزى است .
و از اين ظاهر مىشود كه هرگاه يكى از اغسال استحاضه به جهت عذرى ترك شود و بدل آن تيمم كند ، اگر بعد از آن ، استحاضهء كثيره باقى باشد كه غسلى به عمل آيد ، از آن غسل متروك مجزى است ، و اگر استحاضهء او منقطع شود ، لازم است كه يك غسل بكند كه اگر با وجود زوال عذر ، آن غسل را نكند ، عبادت او بىصورت است .
و بسيارى از اين احكامى كه مذكور شد ، هر چند اصحاب متعرّض آن نشدند ، اما
تحفه رضويه ( فارسى ) — صفحة 184
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص١٨٤