خود ببيند ، حكم حيض دارد و هر چه بعد از عادت به بيست روز ببيند ، حكم استحاضه دارد .
و اين قول ، اقوى است و حديث صحيح « 1 » بر آن دلالت مىكند و چندان منافاتى با قول مشهور ندارد ؛ زيرا كه بناى قول مشهور بر آن است كه حيض با حمل مىتواند جمع شود و از اين لازم نمىآيد كه هر خونى در ايّام حمل بايد حيض باشد . پس قدر محقق آن است كه خونى كه در ايّام عادت باشد ، حيض است .
بلى ، بنابر مشهور مىتوان گفت كه خونى هم كه به صفت حيض باشد ، حيض است و اگر چه در ايّام عادت نباشد .
فصل دوم : در اقسام استحاضه و احكام آن
بدان كه بنابر مشهور ، استحاضه بر سه قسم است :
اول : قليله
و استحاضهء قليله آن است كه خون ، پنبه را سوراخ نكند و از آن در نگذرد بر وجهى كه به لتّه رسد . و غرض آن است كه زنان مستحاضه را عادت چنان است كه پنبه به خود بر مىدارند و بر روى آن ، لتّه [ اى ] مانند كمربند بر كمر خود مىبندند كه آن پنبه نيفتد .
پس اگر خون ، پنبه را سوراخ نكند به وجهى كه به لتّه رسد ، استحاضهء قليله است . و فقها متعرّض مقدار پنبه نشدهاند و حال آن كه به اختلاف مقدار آن ، حكم ، مختلف مىشود . و ظاهر آن است كه در اين خصوص ، رجوع به عرف و عادت شود و اگر عادت زنان در مقدار پنبه مختلف باشد ، مناط مقدارى است كه اكثر زنان مىگذارند . و شبههاى نيست كه به اندك اختلاف در پنبه ، حكم ، مختلف نمىشود . و در اين قسم استحاضه لازم است كه زن پنبه را بيندازد و فرج را بشويد و بعد پنبهء پاكى به جاى آن
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعة 2 : 230 ، باب 30 من أبواب الحيض ، ح 3 .