دانستهاند و نظر به بعضى قواعد بعيد نيست .
و مكروه است از براى حايض خضاب كردن و برداشتن قرآن و دست ماليدن به حاشيه و جلد آن و حمايل كردن و آويختن آن به خود . و مشهور آن است كه خواندن او غير سورههاى سجده را از قرآن مكروه است ، و اين دليلى ندارد .
و سنّت است از براى حايض كه در اوقات نماز وضو سازد و در مصلّاى خود بنشيند و به قدر زمان نماز به ذكر خدا مشغول شود .
مقصد چهارم در استحاضه و احكام آن و در آن چند فصل است :
فصل اول : در علامات خون استحاضه
بدان كه خون استحاضه در اغلب اوقات ، سياه و غليظ و گرم نيست ، بلكه مايل به زردى و سردى است و رقيق است و در وقت آمدن ، سوزش آن كمتر از سوزش خون حيض است . و هر خونى كه كمتر از سه روز باشد و از جراحت نباشد يا زياده از ده روز باشد يا زياده از ايّام عادت باشد ، در صورتى كه خون از ده روز گذشته باشد ، استحاضه است . و همچنين هر خونى كه زياده از ايّام نفاس باشد يا در سن يأس باشد ، استحاضه است . و خونى كه زن آبستن ببيند ، جمعى « 1 » گفتهاند كه خون استحاضه است ؛ زيرا كه حيض با خون آبستنى جمع نمىشود .
و مشهور و اقوى آن است كه حيض با حمل جمع مىشود ، هم چنان كه گذشت . و شيخ طوسى « 2 » - رحمة اللّه عليه - گفته است كه : هر خونى كه زن آبستن در ايّام عادت
هامش
( 1 ) . الخلاف 1 : 239 ، مسألهء 205 ؛ السرائر 1 : 150 ؛ مختلف الشيعة 1 : 195 ، مسألهء 141 .
( 2 ) . شيخ در النهاية : 25 ؛ و تهذيب الأحكام 1 : 388 .