كه منى است ، غسل بر او واجب است و اگر چه خوابى نديده باشد و هيچ يك از لذت و جستن و سستى بدن را نيافته باشد . بلى ، اگر رطوبتى بيابد كه بر او معلوم نباشد كه منى است يا نه و هيچ يك از امور مذكوره را نيافته باشد ، در اين صورت غسل واجب نمىشود .
و بعضى « 1 » گفتهاند كه : در صورت اشتباه ، هرگاه بيرون آمده ، تر باشد ، اگر در بو مثل شكوفه و خمير باشد ، منى است و الّا فلا . و هرگاه خشك شده باشد ، اگر در بو مثل سفيدهء تخم مرغ باشد ، منى است و الّا فلا .
و به مجرد اين صفت ، حكم كردن به منى مشكل است ؛ زيرا كه حديثى بر آن دلالت نمىكند و اگر چه احتياط در اين است .
مسألهء دوم : تا علم به وقوع سبب جنابت حاصل نشود ، غسل واجب نمىشود .
پس اگر جامه [ اى ] در ميان دو نفر مشترك باشد كه هر يك گاهى بپوشند يا بالاپوش و فرشى در ميان ايشان مشترك باشد ، به اين معنا كه هر دو در آن مجتمع شوند و بخوابند ، مثل اين كه در يك عبا يا لحاف بخوابند يا بر روى يك قالى بخوابند و در آن منى بيابند و معلوم نباشد كه از كدام يك است ، بر هيچ يك غسل واجب نمىشود و حكم جنب بر ايشان جارى نخواهد شد . پس از براى هر دو جايز است كه داخل مسجد شوند و سورههاى سجده را بخوانند . و مىتواند يكى از ايشان به ديگرى اقتدا كند .
مسألهء سيم : هرگاه شخصى در بدن خود يا جامهاى كه مخصوص او باشد منى بيابد
، غسل بر او واجب است ؛ زيرا كه در اين صورت احتمال نمىرود كه آن منى از غير باشد . و چنان چه آن احتمال برود ، بر او غسل واجب نيست . و بعد از آن كه حكم شود كه منى از او است و غسل بر وى واجب است ، بايد نمازهايى [ را ] كه در جنابت كرده قضا كند ، يعنى از آخر وقتى كه محتمل باشد كه در آن وقت [ را ] محتلم شده ، يعنى بعد از آخر خوابى كه كرده تا حينى كه منى را ديده ، آن نماز كه در اين ما بين بوده ،
هامش
( 1 ) . روض الجنان 1 : 143 .