نمىرساند . و اگر ممكن باشد كه با طهارت داخل نماز شود ، جهت هر نمازى بايد چنين كند . و اگر در اثناى نماز حدثى به هم رسد ، بايد وضو بسازد و از آنجا كه نماز را قطع كرده ، بنا گذارد . و بايد در وقت وضو ، فعلى كه منافى نماز است [ را ] عمدا به جا نياورد ، مثل تكلّم كردن و پشت به قبله كردن و امثال آن .
و ظاهر آن است كه اعادهء وضو و بنا گذاشتن ، در صورتى است كه در اثناى نماز ، حدث بسيار اتفاق نيفتد ، و اگر بسيار واقع شود ، به نحوى كه اعادهء وضو و بنا باعث حرج و مشقت باشد ، اعادهء وضو لازم نيست و از براى هر نمازى يك وضو كافى است . و ظاهر آن است كه هر كه نتواند خود را از خواب محافظت كند ، چون بعضى از پيران و ايشانى كه به خوردن ترياك عادت دارند ، در حكم ، مثل صاحب بطن باشند .
و مخفى نماند كه اگر كسى تواند حفظ غايط يا باد در هر وقت به قدر نماز بكند ، اما از حبس آن متضرر شود ، به نحوى كه حال او ناخوش شود ، ظاهر آن است كه تواند نماز را قطع كند . پس اگر حصول آن غايط يا ريح هميشه نباشد ، بلكه در بعضى اوقات تواند باشد كه به قدر نماز ، اثرى از آن ظاهر نشود ، در اين صورت بايد بعد از ساختن وضو نماز را از سر بگيرد تا يك نماز را بىحدث دريابد . و اگر حصول آن غايط يا ريح به نحوى باشد كه نتواند شد كه به قدر يك نماز اثرى از آن ظاهر نشود ، در اين صورت بعد از رفع ، بايد وضو بسازد و از آنجا كه نماز را قطع نموده بود ، بنا بگذارد ؛ مثل صاحب بطن . و اين مسألهء آخر را به نحوى كه مذكور شد ، هر چند فقها اصلا متعرض آن نشدند ، اما مقتضاى قواعد به نحوى است كه مذكور شد .
و اگر كسى صاحب سلسل و بطن هر دو باشد ، اگر تواند شد كه هر دو به قدر طهارت و نماز قطع شوند ، بايد صبر كند تا وقت قطع شدن و نماز به جا آورد . و اگر يك كدام به اين قدر قطع شود و ديگرى قطع نشود ، بايد نماز را در وقت انقطاع اول به جا آورد و حكمى كه از براى آن ديگر است به عمل آورد . و اگر هيچ يك به قدر طهارت و نماز قطع نشوند ، اگر هر دو متواتر و پىدرپى بيايند ، از براى هر نماز [ ى ] يك وضو كافى است و حدث اثنا معفو است .
تحفه رضويه ( فارسى ) — صفحة 132
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص١٣٢