وضو ساخته است يا نه ، لازم است بر او كه وضو بسازد .
همچنين اگر كسى يقين داشته باشد كه هم وضو ساخته و هم حدث از او سر زده ، ليكن نداند كه كدام يك پيشتر بوده ، بر او نيز لازم است كه وضو بسازد .
و اگر كسى در اول وقت نماز چنان داند كه وضو دارد و نماز كند و بعد از فراغ ، يقين كند كه محدث بوده و وضو نداشته ، در اين صورت بايد وضو بسازد و نماز را اعاده كند .
و اگر بعد از فراغ از نماز يقين كند به حدث پيش از نماز ، اما شك كند در طهارت بعد از آن حدث ، ظاهر آن است كه بايد نماز را اعاده كند ؛ زيرا كه در اين صورت نيز فى الحقيقة راجع است به يقين داشتن به حدث پيش از نماز ، نه به شك بعد از نماز .
مسألهء چهارم : صاحب سلسل البول
، يعنى كسى كه نتواند بول خود را نگه دارد ، اگر آمدن بول او شدت و ضعف داشته باشد و بعضى اوقات او را فرصتى به هم رسد كه تواند با طهارت نماز كند ، واجب است كه چنان كند . و اگر آمدن بول او مستمر باشد ، به نحوى كه نتواند يك نماز را با طهارت به جا آورد ، جهت هر نمازى يك وضو بسازد و بعد از وضو ساختن ، بايد مبادرت به نماز كند . و با وجود مبادرت بعد از وضو ساختن ، تا فارغ شدن از آن نماز هر بولى كه بيايد ، معفو است و ضرر به نماز نمىرساند ؛ خواه پيش از داخل شدن در نماز بيايد يا در اثناى نماز بيايد . اما به قدر استطاعت بايد سعى كند كه آن بول ، تعدى به بدن يا جامهء او نكند ، يعنى عضو مخصوص را در كيسه [ اى ] گذارد كه غلظتى داشته باشد تا نجاست به جامه و بدن او سرايت نكند .
و صاحب بطن ، يعنى كسى كه مبتلا به آزار شكم باشد كه خود را از غايط و باد محافظت نتواند كرد ، اگر آزار او به نحوى باشد كه تواند به قدر وضو ساختن و نماز كردن خود را محافظت كند ، واجب است كه چنان كند ، و الّا اگر اسهال و شكم آمدن او مستمر باشد ، به نحوى كه ممكن نباشد كه با طهارت داخل نماز شود ، جهت هر نمازى وضو مىسازد - مثل صاحب سلسل - و حدثى كه در اثنا واقع مىشود ، ضرر