بود ، كه اولى يك شستن است . و اگر دو شستن باشد - و حال آن كه نه چنين است - راجع به قول مشهور خواهد بود .
و بالجمله اقوى آن است كه مستحب است كه هر يك از رو و دستها را دو نوبت بشويد . بلى ، اگر كسى خواهد احتياط كند ، بايد بيشتر از يك مرتبه نشويد ؛ زيرا كه يك مرتبه شستن به اتفاق جميع علما ، وضو صحيح است . نهايت امر آن است كه فعل سنّتى ترك شده خواهد بود ، بنابر قول اقوى .
و اگر رو را دو مرتبه بشويد و دستها را يك مرتبه بشويد يا رو و دست راست را دو مرتبه بشويد و دست چپ را يك مرتبه بشويد ، باز وضو صحيح خواهد بود ؛ به اعتبار اين كه در اين صورت ، آب مسح ، آب تازه نخواهد بود . بلى ، بنابر قولى كه ابن ادريس « 1 » نسبت به بعضى داده است كه شستن مرتبه دوم در هر يك از رو و دستها بدعت است ، مرتكب فعل حرامى خواهد بود .
مسألهء دوم : اگر كسى در اثناى وضو شك كند
كه عضوى را شسته است يا نه ، واجب است كه آن عضو را بشويد ، و اعضايى كه بعد از آن عضو است [ را ] نيز بشويد و اگر چه آنها را شسته باشد . اما اگر بعد از فارغ شدن از وضو شك كند كه عضوى را شسته است يا نه ، آن شك اعتبارى ندارد و وضوى او صحيح است . و اگر بعد از فراغ از وضو يقين كند كه عضوى را نشسته است ، اگر اعضاى سابقه بر آن عضو ، همه خشك شده باشند ، بايد وضو را از سر بگيرد و آن وضو بىصورت است . و اگر بعضى از اعضاى سابقه بر آن عضو ، هنوز خشك نشده باشند و ترى آن باقى باشد ، لازم است كه همان عضو را با اعضاى لاحقه بشويد و شستن اعضاى سابقه لازم نيست .
مسألهء سيم : اگر كسى يقين داشته باشد كه وضو ساخته
و شك كند كه بعد از آن ، حدثى از او سر زده يا نه ، وضوى او صحيح است و به آن وضو نماز مىتواند كرد . و اگر عكس اين باشد ، يعنى يقين كند كه حدث از او سر زده و شك كند كه بعد از آن ،
هامش
( 1 ) . السرائر 1 : 100 .