آب بينى كه خشك شده باشد و قى چشم و پارههاى لب و ساير جرمها كه در رو يا لب يا حوالى چشم به هم رسيده باشد ، هر يك از اينها كه مانع رسيدن آب باشد بايد ازاله كند و بايد گوشههاى چشم را دست كشد كه يقين به رسيدن آب به آن حاصل شود .
و آن چه از موى ريش كه از حد رو تجاوز كرده باشد ، شستن آن واجب نيست ؛ يعنى در طرف طول ، آن چه از حد زنخ زياده باشد و در طرف عرض ، آن چه از ما بين دو انگشت مهين و ميانى بيرون افتد ، شستن آن واجب نيست . و اگر موى محاسن بسيار باشد ، به نحوى كه زير آن از بشره اصلا نمايان نباشد ، تحليل آن ، يعنى رسانيدن آب به زير آن واجب نيست ، بلكه سنّت هم نيست . و اگر محاسن كم مو باشد ، به نحوى كه بعضى از بشره كه در زير آن است نمايان باشد ، در اين صورت آن چه ظاهر و نمايان است ، بايد شسته شود . و اگر به نحوى باشد كه در بعضى حالات ، نمايان باشد و در بعضى حالات ، نمايان نباشد ، مراعات احتياط در اين صورت اولى است .
و در شستن رو واجب است كه ابتدا از بالاى رو كند ، يعنى آب بر موضع « 1 » رستنگاه مو ريزد و آن را فرود آورد تا آخر رو . و اگر جزوى از رو - خواه در سمت فرود آمدن آب باشد يا نه - آب به آن نرسد و شسته نشود ، بايد بعد ، آب به آن برساند و اگر چه [ به ] اجزايى كه پايينتر از آن باشد ، آب رسيده باشد و شسته شده باشد . و لازم نيست كه البته هر جزو اسفل - خواه در سمت فرود آمدن آب باشد يا نه - پيش از اعلى شسته نشود و از هر طرف ابتدا به اعلى شود و بعد از آن به اسفل ؛ زيرا كه اين در نهايت اشكال است ، بلكه قدر واجب - هم چنان كه مذكور شد - آن است كه در ريختن آب ، ابتدا به بالا شود و فرود آورده شود تا اسفل . و هر موضعى كه آن آب به او نرسد ، بعد آن را آب برساند . و اگر پايينتر از آن آب رسيده باشد ، كافى است و دوباره آب رسانيدن به آن لازم نيست ، و اگر چه قبل از شستن موضع بالاتر ، آب به آن رسيده باشد . و اگر در آب ريختن ، ابتدا به موضع رستنگاه مو نكند ، بلكه آب را بر پايين رو يا
هامش
( 1 ) . در نسخهء « ب » : « آب بر بالاى رستنگاه مو » .