كرامات محقّق اردبيلى رحمه اللّه
در طول تاريخ ، علما و فقهاى شيعه با تودهء مردم بودند و با آنان زندگى كردند و هيچگاه آنها را رها نكرده و در غم و شادى مردم شريك بودند و دست از خدمت به ملّت برنداشتند ، زيرا خدمت به بندگان خدا را بهترين عبادت مىدانستند و لذا وجود پربركت آن مردان علم و عمل در رفاه و سختى مايه آرامش روحى بندگان خدا بوده است .
دانشمند و محقق بزرگ علامه سيد محسن امين در كتاب قيّم اعيان الشيعه از لؤلؤة البحرين نقل كرده كه : شيوه زندگى محقق اردبيلى رحمه اللّه در سالهاى قحطى اين بود آنچه را از غذا و مواد غذايى در خانه داشت بين فقراء تقسيم مىكرد و براى خود و خانوادهاش هم مانند آنان سهمى اختصاص مىداد .
در همين رابطه محدّث بزرگ سيد نعمة اللّه جزائرى مىگويد : در بعضى از سالها آنچه داشت با فقراء بالسّويه تقسيم كرد . زوجه ايشان ناراحت شده خطاب به مقدس اردبيلى گفت : فرزندان مرا در حال فقر و تنگدستى گذاشتى تا از مردم درخواست كنند . مرحوم اردبيلى اعتنايى نكرده براى اعتكاف به مسجد كوفه حركت كرد . روز دوم مردى ناشناس با چارپايانى چند كه بار آنها گندم و آرد و مواد غذايى بود به در خانه محقق اردبيلى آمد و درب خانه را كوبيد و به خانواده مرحوم اردبيلى تحويل داد . زوجه ايشان پرسيد : اينها را كى براى ما فرستاده است ؟ آن مرد گفت صاحب خانه فرستاده و خودشان در مسجد كوفه معتكف مىباشند . آن مرد محموله را گذاشت و رفت بدون اينكه خانواده مرحوم اردبيلى او را بشناسد . وقتى آن مرحوم از اعتكاف برگشت همسر ايشان گفت : آقا آرد و گندمى كه براى ما فرستاده بوديد بسيار خوب بود ، و خبر آمدن آن مرد ناشناس و بارهاى گندم را به ايشان داد . مرحوم اردبيلى خدا را شكر و حمد فراوان كرد و به عيالش گفت بدانيد كه من اينها را براى شما نفرستاده بودم بلكه اينها از جاى