حالى كه دأب و رسم ايشان اين بود كه در سفرهاى زيارتى هم تا جايى كه ممكن بود در مسائل دينى تفكر مىكرد و از اشتغال به مسائل علمى دست برنمىداشت . « 1 »
و نيز در روضات الجنات آمده است كه : روزى يكى از زوّار او را با لباس كهنه در صحن مطهّر امام حسين عليه السّلام ديد خيال كرد انسان فقيرى است ، به ايشان گفت آيا حاضرى لباسهاى مرا كنار نهر ببرى و شستشو كنى و در مقابل اجرت بگيرى ؟ فرمودند : بله ، و لباسها را گرفت و با او قرار گذاشت كه فردا او را در صحن مطهّر ملاقات كند . مقدس اردبيلى لباسها را با خود برد و آنها را شست و در موعد مقرّر لباسها را آورد و به صاحبش داد . آن مرد خواست اجرت بدهد ايشان قبول نكرد بعضى افراد كه از كنار آنان مىگذشتند به آن شخص گفتند اين آقا مقدس اردبيلى عالم و مرجع معروف شيعه است ناگهان خودش را به پاى مقدس اردبيلى انداخت و شروع به عذرخواهى كرد و گفت من شما را نمىشناختم ، فرمود : طورى نيست حقوق برادران ايمانى از اينها بزرگتر است . « 2 » محدث قمى رحمه اللّه در كتاب فوائد الرضويّه فرموده : مولانا در اين عمل اقتدا كرد به حضرت ثامن الائمة عليهم السلام زيرا در روايت وارد شده كه روزى آن حضرت داخل حمامى شد شخصى در حمام بود و آن حضرت را نمىشناخت عرض كرد بيا مرا كيسه بكش ، حضرت رضا عليه السّلام آمدند و مشغول كيسه كشيدن شدند بعد از زمانى مردم وارد حمام شدند و حضرت را شناختند و از آن حضرت عذرخواهى كردند ولى آن جناب آنها را دلدارى دادند تا كيسه آن مرد تمام شد . « 3 »
آن اندازهاى كه از شيوه زندگى آن شخصيت طراز اول روحانيت شيعه بدست ما رسيده و نيز حكايات و داستانهايى كه از برخورد ايشان با نعمتهاى الهى نقل شده بطور روشن دلالت مىكند كه مقام تقوا و فضيلت محقق اردبيلى
هامش
( 1 ) . روضات الجنات ، ج 1 ، ص 91 - اعيان الشيعه ، ج 3 ، ص 81 .
( 2 ) . مصدر سابق .
( 3 ) . فوائد الرضويه ، ص 25 .