در زندگينامه مقدس اردبيلى دو نامه آوردهاند كه ايشان براى شفاعت دو نفر از سادات علوى به شاه تهماسب ( وفات 984 ه . ق ) و شاه عباس اوّل ( وفات 1038 ه . ق ) نوشته و خواسته است كه از گناه آنان بگذرند و آنان را مورد بخشش قرار دهند كه هر دو آنها از دريافت چنين نامهاى خوشحال شده و حاجت آنان را برآورده ساختند . نامه مقدس به شاه تهماسب را قبلا آورديم .
در اينجا فقط دربارهء نامه به شاه عبّاس اوّل و صحّت ارسال آن بحث خواهيم كرد .
هرچند صاحب قصص العلماء يك نامه را كه عنوانش خطاب به شاه صفوى « اى برادر » بوده - شاه اين خطاب را بسيار مهم پنداشته تا جايى كه مىخواسته روز قيامت به آن احتجاج نمايد و از عذاب الهى نجات يابد و براى همين نيز دستور داده آن را در كفنش بگذارند - در دو جا ذكر كرده ؛ يك بار براى شاه تهماسب و بار ديگر براى شاه عباس اوّل . « 1 »
نامه مقدّس اردبيلى به شاه عباس اوّل
« بانى ملك عاريه عباس بداند : اگر چه اين مرد در اوّل ظالم بود اكنون مظلوم مىنمايد . چنانچه از تقصير او بگذرى شايد حق سبحانه و تعالى از پاره [ اى ] تقصيرات تو بگذرد . »
كتبه بنده شاه ولايت احمد اردبيلى
در پاسخ اين نامه شاه عباس چنين نوشت :
« به عرض مىرساند عباس ، كه خدماتى كه فرموده بودند به جان منّت دانسته به تقديم رسانيد كه اين محبّ را از دعاى خير فراموش نكنيد . »
كتبه كلب آستان على عليه السّلام عباس « 2 »
هامش
( 1 ) . ر . ك : قصص العلماء ، ص 343 كه اين نامه خطاب به شاه تهماسب بوده است در ص 235 اين نامه را خطاب به شاه عباس ثبت كرده است .
( 2 ) . قصص العلماء ، ص 343 . فوائد الرضويه ، ص 26 . اعيان الشيعه ، ج 3 / 81 .