همه ، حكايت از اين علاقه و عشق مىكند .
محدّث جليل القدر شيخ عباس قمى - ره - مىگويد :
« . . . بعد از موت او بعضى از مجتهدين او را در خواب ديده كه با هيأت نيكو و جامه پاكيزه از روضهء علويه بيرون شد از آن مرحوم [ اردبيلى ] پرسيد كه چه عمل شما را به اين مرتبه رسانيد ؟ [ مقدس اردبيلى ] فرمود :
بازار اعمال را كساد ديديم . يعنى عملى كه به درجه قبول برسد خيلى كم است و فرمود : نفع نبخشيد ما را مگر ولايت صاحب اين قبر [ علىّ بن ابى طالب عليه السّلام ] و محبّت او » « 1 » .
8 - در بين شاگردان مقدس اردبيلى ظاهرا مسنّتر از ملا عبد اللّه شوشترى ( وفات 1021 ه . ق ) نبوده كه خود حوزه درس و بحث داشته و جمعى از شاگردان اردبيلى نيز در آن شركت مىكردند .
ملا عبد اللّه شوشترى چه بسا از مقدس اردبيلى سؤالها مىكرد و با مقدّس به گفتگو مىنشست . ولى بارها ديده مىشد مقدس ناگهان سكوت اختيار كرده و بحث را ناتمام مىگذاشت . آنگاه دست ملا عبد اللّه را مىگرفت و با هم به خارج شهر مىرفتند و در خلوتگاه جواب سؤالاتش را به تمام و كمال مىداد و ملا عبد اللّه متعجّب گشته و مىگفت : اى برادر چرا در همانجا اين پاسخهاى محققانه را ارائه ندادى ؟ ! من پنداشتم جوابى براى آنها نيست .
مقدس مىفرمود : اگر در جلو ديدگان مردم به اين بحثها مىپرداختيم مايهء نقصان و حقارت من و شما مىشد ، چرا كه شما تلاش مىكرديد حرفتان را به كرسى بنشانى ، و من نيز سعى مىكردم پيروزى از آن من باشد و در نتيجه از راه حق منحرف شده به جدل مىپرداختيم ولى الآن جز خداوند متعال كسى شاهد بحث ما نيست و انگيزهاى جز روشن شدن حقيقت نداريم « 2 » .
9 - مقدس اردبيلى از چنان احترامى برخوردار بود كه شاه طهماسب
هامش
( 1 ) . « فوائد الرضويّه » ، ص 25 .
( 2 ) . ر . ك : « قصص العلماء » ، ص 344 .