قابل توجّه است كه ذكر اين نكات ، دو مطلب مهم را بهدنبال دارد :
الف : عظمت مقام علمى مرحوم اردبيلى كه فقيه بلند پايهاى مانند صاحب مدارك اين چنين مجذوب او واقع شده و آراء و انظار او را مطرح مىسازد و او را با عناوين شيخ خود و محقق و نيز مدقق و امثال آن ياد مىكند و سلامت و بقاء و طول عمر او را از خداوند درخواست مىنمايد .
ب : قدرشناسى و سپاسگزارى يك شاگرد از مقام والاى استاد خود و خلاصه سيد صاحب مدارك روش عملى تقدير و تشكر از مقام استاد را به همهء اهل دانش و بينش و به قاطبهء علماى اعلام و فقهاى عظام آموخته است و عملا الهام كرده كه شاگرد در هر پايهء بلند علمى كه باشد مديون استاد خود مىباشد و نبايد او را فراموش نمايد .
اظهار تأسف عالمانه
از حالات مرحوم اردبيلى به خوبى استفاده مىشود كه چون اساس كارش بر علم و تحقيق بوده و به رجال علمى عشق مىورزيده است ، اگر با عالم نحرير و بزرگى برخورد مىكرده به ويژه اگر تخصصى در رشتهاى از علوم داشته است دنبال اين بوده كه در آن رشته از او استفاده كند .
او خود در بحث قبله به مناسبت ذكرى كه از علم هيئت در ميان آورده مىگويد : « اهل اين علم در اين زمان جدا كميابند و من تنها كسى را كه در اين عصر سراغ دارم ، دايى خودم مىباشد او شخصيتى است كه بعد از خواجه نصير الدين - رحمه الله از علماى اين فّن و از حكماى اسلامى و با ديانت و يگانه است خداوند او را براى رضا و خشنودى خود موفق بدارد و به وجود او بر ما منّت گذارده و از علم و دانش او بر ما افاضه فرمايد .
و از كمى توفيق ، اينكه اين عبد بعد از آنكه نزديك بيست و پنج سال از خدمت او دور بودم و شب و روز توفيق رسيدن به خدمتش را از خداوند مىطلبيدم ، در نجف به حضورش رسيدم و ليكن در بعضى از آن ايّام ، بيمار بودم