باره بر او حلال شود و چون وقت غروب شود ، باز حرام گردد و چون به وقت خفتن رسد ، ديگر باره بر او حلال شود و در نصف شب بر او حرام گردد و چون صبح طالع شود ، بر او حلال شود ، وجه حليت و حرمت اين زن بر اين مرد چه باشد و چه چيز باعث حليت و حرمت تواند بود ؟
يحيى لحظهاى سر به گريبان تفكر فرو برد پس سر برآورد و گفت : لا و اللّه ! به خدا قسم كه هرچند فكر در اين باب مىكنم جواب صواب نمىتوانم يافت و وجه هر يك نمىتوانم دانست و اگر افاده فرمائيد تا يحيى و حضّار همه مستفيد شوند منت عظيم خواهد بود . پس آن حضرت فرمود : بلى كنيزى است از شخصى ، نظر بيگانه در اول روز بر او حرام بود و چون آفتاب بلند شد كنيز را از صاحبش خريد ، بر او حلال شد ؛ در وقت زوال آفتاب آزادش كرد بر او حرام گشت و چون عصر در آمد او را به زنى به خواست و بر او حلال شد ؛ در حال غروب ظهار كرد ، به موجب ظهار بر او حرام گشت و در وقت خفتن كفّاره ظهار داد بر او حلال شد و در نصف شب طلاقش داد بر او حرام شد ؛ در وقت صبح رجوع كرد بر او حلال گشت .
پس مأمون رو به جانب حضّار كرده گفت : شما را به خدا قسم مىدهم كه در ميان خود كسى را گمان داريد كه اين جواب و سؤال را چنان كه شنيديد بيان تواند كرد ؟ گفتند : به خدا قسم كه چنين كس گمان نداريم ! پس گفت : واى بر شما ! ايشان از اهلبيتىاند كه حق تعالى ايشان را بر آنچه ديديد و مىبينيد از ميان خلق برگزيده و عطا نموده ، كمى سن و سال ، ايشان را از فضل و كمال مانع نمىشود ؛ نشنيدهايد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله امير المؤمنين على بن ابى طالب را دعوت كرد و افتتاح به دعوت او نمود و حال آنكه امير المؤمنين دهساله بود و به غير از او هيچ طفل را به اسلام نخواندهاند و حسن و حسين كه هر يك عمر شريفشان از شش كمتر بود مبايعت نمودند و در آن حال كه با مردم بيعت مىنمودند هيچ طفلى مبايعت نكرد و به موجب آيه
ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ
ايشان همه يك حال دارند در آخرين ايشان