آن ملحدان دهند و ايشان را صاحب كشف و كرامات و مستجاب الدّعوة دانند و پر باشد كه خود نيز اينطور دعواها كنند و اين گروه در بردن مال مردم و حرام خوردن به نوعى حريص باشند كه اگر نتوانند به ستم و عنف و رشوه و بهانه جريمه از مسلمانان و غير ايشان به غير حق بگيرند ، به دزدى و خيانت ، مال ايشان را ببرند و اگر به آن نيز قادر نباشند به قرض گيرند و پس ندهند و صرف خويش و آن گروه نادرويش كنند و به سبب آنكه آن مال حرام را صرف ايشان كنند عذاب و عقاب خويش را مضاعف گردانند .
و معلوم است كه اين جماعت اعتقاد به ثواب و عقاب خدا و روز جزا ندارند كه اگر معتقد مىبودند راضى به ظلم و جور نمىشدند و اكثر اتراك « 1 » را اين صفت باشد و الحقّ آن پيران و اين مريدان گمراه ، مناسبت تمام به يكديگر دارند و آن پيران فريبنده مكّار اينطور مريدان رشوه خوار ستمكار مىخواهند و ظاهر اين است كه اكثر اين طايفهء جوريّه فاسد عقيدهاند و يافتهاند كه آن فريبندگان كافر و از دين بيزارند ؛ بنابراين ، ميل تمام به ايشان دارند .
و دليل به آنكه طايفهء جوريّه اعتقاد به خدا ندارند آن است كه سادات و علما نزد ايشان خوارند و آن ملحدان و فريبندگان نزد ايشان بغايت صاحب اعتبار . بلى اگر عالمى يا سيّدى از روى گمراهى دم از تصوف زند يا بنابر مصلحت روزگار و مكر و خدعه خود را صوفى نام كرده ريشخند ايشان كند ، او را عزيز دارند و اين فرقه به چيزى چند از ملامتيّه ، متميّز و متفرّع شدهاند . يكى آنكه ملامتيه اظهار اجتناب از بردن مال مردم كنند و اين گروه از دزدى كردن و رشوه و ربا خوردن و به ظلم و ستم از مردمان گرفتن پروا ندارند و اگر توانند بهانهها بر خلق گيرند و خانهها خراب كنند و ملامتيه هرچه كنند از ناشايست گويند كه ما اين كار به جهت آن مىكنيم كه مردمان ما را ملامت كنند و اين جماعت گويند اين فعلها از براى دفع ريا مىكنيم و ملامتيه
هامش
( 1 ) . منظور تركان صوفى مسلك هستند كه در اوايل حكومت صفويه به ترويج درويشگرى پرداختند .