« . . . اردبيلى دو بار كتاب بشارة المصطفى لشيعه المرتضى را [ در مجمع الفائدة ] به سيد رضى الدين على بن طاووس قدّس سرّه نسبت مىدهد ، با اينكه ابن طاووس چنين كتابى ندارد و اين اثر تأليف طبرى امامى قدّس سرّه است و نه ابن طاووس » « 1 »
البته كتاب بشارة المصطفى در دسترس مقدس اردبيلى نبوده لذا در حديقة الشيعة هم مىنويسد : « صاحب كشف الغمه نقل كرده كه در كتاب بشارة المصطفى مسطور است كه . . . » لذا اين اشكال به كلى مرتفع است
12 - عدم آشنائى نويسنده حديقة با مؤلفان كتب . چرا مقدس اردبيلى نام نويسندگان را ذكر نمىكند و از صاحبان كتب به « صاحب كتاب . . . » تعبير مىنمايد چنان كه از اين طريق خواستهاند به صحت انتساب حديقة به اردبيلى ، خدشه وارد كنند كه جواب اين اشكال را داديم ولى باز عرض مىكنيم كه روش مقدس اردبيلى همين است همانطور كه در كتاب زبدة البيان ، 21 مورد از زمخشرى تعبير به صاحب كشاف نموده و در شرح تجريدش ، 4 مورد و باز در « زبدة البيان » 10 مورد از طبرسى به صاحب مجمع البيان تعبير نموده و در حديقة الشيعة فراوان اين روش را به كار برده و اين دليل نشناختن نويسندگان كتابها ، نمىشود و اگر در موردى هم برايش صحت انتساب كتاب معلوم نبوده ، از « صاحب » استفاده نموده است ، و اين دقت نظر اردبيلى را مىرساند نه ضعف اطلاعات كتابشناسى تنظيم كنندگان حديقه را ؛ اشكالكننده مىنويسد : « . . . در كاشف الحق ، نويسنده روضة الواعظين [ كه ابن فتال نيشابورى است ] ، شيخ مفيد معرفى شده ! و تنظيمكننده [ حديقة الشيعة ] توجه داشته كه اين ، درست نيست ، اما نويسنده را نمىشناخته و از وى نامى نمىبرد . . . به جاى شيخ مفيد ، [ در حديقة الشيعة ] ، « صاحب روضة الواعظين » ذكر شده » « 2 » البته قبل از كاشف الحق نيز صاحب روضة الشهداء ، كتاب « روضة الواعظين » را از شيخ مفيد دانسته و سيد هاشم بحرانى نيز آن را جزو آثار شيخ مفيد به
هامش
( 1 ) - « آينه پژوهش » شماره 39 ، ص 47 مقاله حجة الاسلام و المسلمين جناب آقاى مختارى
( 2 ) - مجله حوزه ، شماره 75 ، ص 197 و 198