صورت آن حضرت مىكنند و كفار به هر مذهبى كه باشد از نام او استمداد مىجويند .
و در كتب مسطور و از جمهور مشهور است كه هرگاه كفار در روزهاى جنگ ، على عليه السّلام را مىديدند بعضى بعضى را وصيت مىكردند « 1 » جهت آنكه اميد نجات به خود نداشتند و اگر بعد از جنگ خود را زنده مىديدند تعجب مىكردند و بعد از حكايت خيبر و نداى « لا سيف » از آسمان و حديث خندق ظاهرا ديگر اين مطلب را احتياج به دليل و گواهى و بيّنه و برهانى نخواهد بود .
فضيلت هفتم : مستجاب بودن دعاى آن حضرت است ؛ چه حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله در روز مباهله گفت من دعا مىكنم و تو آمين بگو و در رد شمس كه دو نوبت دعا كرد و آفتاب برگشت « 2 » هيچ كس را شكى و ريبى نيست و ديگر دعا كرد از براى اهل كوفه كه آب زياد شود و چون از زيادتى شكوه كردند باز دعا نمود تا كم شد « 3 » و بر أنس بن مالك چون كتمان شهادت كرد دعا كرد كه مرضى پيدا كند كه پنهان نتواند كرد و مبروص شد « 4 » . و يكى از بنى اميه با او در گفتگوئى بىادبانه سر كرده بود به او ، گفت : اخسأ و اين لفظى است كه بر سگ اطلاق مىكنند ، فى الحال آن مرد صورت سگ پيدا كرده و آخر چون زن و فرزندش جزع مىكردند ، باز دعا فرمود تا به صورت اول شد « 5 » و دعا كرد بر بسر بن ارطاة كه ديوانه شود و او به علت جنون گرفتار گرديد « 6 » و اگر چه اين طور امور نسبت به حالات آن حضرت سهل است اما چون با ديگرى نبوده و اين دليل افضليت است مرقوم شد .
فضيلت هشتم : خبر دادن آن حضرت است از غيب و اگر چه آن از حد و حصر
هامش
( 1 ) . يك بيت شعر دارد ( كاشف ص 144 ) .
( 2 ) . نهج الحق ص 246 .
( 3 ) . صواعق ابن حجر ص 176 .
( 4 ) . مناقب ابن شهر آشوب ج 2 ص 280 .
( 5 ) . نزهة الكرام و بستان العوام ج 2 ص 495 .
( 6 ) . مناقب ابن شهر آشوب ج 2 ص 280 ؛ الخرائج راوندى ج 1 ص 201 .