دور انداخت و آن دو بيت را كه مسطور شد خواند .
و سبب نزول اين آيه آن است كه چون حضرت رسول خدا دعوت آشكار كرد و قرآن بر خلق خواند و به روز قيامت بيم كرد و در فضيلت امير المؤمنين عليه السّلام سخن گفت اختلاف كردند و از يكديگر مىپرسيدند اين آيه آمد و اصل عم ، « عنما » بوده است ، « نون » را در « ميم » ادغام كردند و الف را به جهت كثرت استعمال انداختند ، « عمّ » شد و ضمير راجع به اهل مكه است ؛ يعنى از چه مىپرسند كافران و معاندان و به قولى « نبأ عظيم » ، نبوت آن حضرت است كه مىگفتند او پيغمبر است يا نه ؟ يا خبر بعثت است كه آيا قيامت خواهد شد يا نه ؟ و على بن ابراهيم بن هاشم از امام ثامن ضامن امام رضا عليه السّلام نقل كرده كه آن حضرت فرمود كه « نبأ عظيم » امير المؤمنين است كه فضيلت ولايت وى در همه كتابهاى سماوى مذكور بوده و بعضى منكر شدند و جمعى قبول نمودند و طايفهاى اختلاف كردند كه امام و وصى پيغمبر است يا نه ؟ و بعضى در او غلو نمودند و به طرف افراط افتادند و جمعى بغض ورزيدند و به جانب تفريط افتادند و مؤمنان يك دل و يك رو حدّ وسط اختيار نمودند و از اختلاف گذشتند و مخالفان در آن اختلاف ماندند .
كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ
« 1 » ؛ يعنى زود باشد كه بدانند كه آنچه در آن اختلاف كردهاند حق است و در روز قيامت عقيده بد و نيك هر كسى ظاهر شود .
آيهء كريمه ديگر آيه
وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ
« 2 » است . حافظ ابو نعيم « 3 » و فقيه ابن مغازلى شافعى از مجاهد نقل كردهاند « 4 » كه مراد از « الذي جاء بالصدق » رسول خداست و مقصود از « صدق به » امير المؤمنين عليه السّلام است ؛ يعنى آن
هامش
( 1 ) . سوره نبأ ، آيه 4 .
( 2 ) . سوره زمر ، آيه 33 .
( 3 ) . النور المشتعل . . . ص 205 .
( 4 ) . مناقب ابن مغازلى شافعى حديث 317 ، ص 269 و 270 .