فلك نوح و باب اللّه و انقطع الخطاب . « 1 » على عليه السّلام است ، آنكه حافظ ابو نعيم از سدىّ نقل كرده « 2 » و او از علقمه كه در روز حرب صفّين مردى از لشكر شام جدا شد و مكلّل و مسلّح مصحفى حمايل كرده بود و مىخواند به آواز بلند كه
عَمَّ يَتَساءَلُونَ عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ
من اراده كردم كه در برابر او روم و با او حرب كنم ، حضرت امير المؤمنين عليه السّلام چون بر اراده من مطلع شد فرمود : « يا علقمة مكانك » ؛ يعنى بر جاى خود باش . و خود به نفس نفيس متوجه آن مرد شد چون به او نزديك شد فرمود كه « أ تعرف النبأ العظيم الذي هم فيه مختلفون ؟ » ؛ يعنى تو كه اين آيه را مىخوانى آيا مىدانى و مىشناسى كه « نبأ عظيم » كه اختلاف در او كردهاند كيست ؟
آن مرد گفت : نمىدانم ! پس آن حضرت فرمود كه « و اللّه انا النبإ العظيم الذي فىّ اختلفتم و على ولايتى تنازعتم و رجعتم بعد ما قبلتم و ببغيكم هلكتم بعد ما بسيفى نجوتم و يوم غدير قد علمتم و يوم القيامة تعلمون ما عملتم ثم علا سيفه و رمى رأسه و يده ثم قال :
ابى اللّه الا ان صفين دارنا * و داركم ما لاح فى الارض كوكب
و حتى تموتوا او نموت و مالنا * و مالكم عن حومة الحرب مهرب
؛ يعنى قسم به خدا كه منم آن نبأ عظيم كه در او اختلاف كرديد و بر ولايت من نزاع كرديد و از دوستى من برگشتيد بعد از آنكه قبول كرده بوديد و به دشمنى هلاك شديد ، پس از آنكه نجات و هدايت يافته بوديد و در روز غدير حق را دانستيد و در روز قيامت هم خواهيد دانست آنچه كردهايد و جزاى عملهاى خود را خواهيد يافت . و چون سخن را به اينجا رسانيد شمشير را حركت داد و سر و دست او را به
هامش
( 1 ) . اشاره به شعر منسوب به عمرو عاص :هو النبأ العظيم و فلك نوح * و باب اللّه و انقطع الخطاباحقاق الحق ج 3 ، ص 487 .
( 2 ) . منظور از « حافظ » در اينجا نيز همان حافظ أبو بكر بن مؤمن شيرازى است