باب اول در حقيقت حضرت امير المؤمنين عليه السّلام و باقى ائمه معصومين عليهم السّلام به امامت و اولويت آن برگزيدگان و در آن دوازده فصل است :
فصل اول : در بيان آنكه نصب امام لطف است و بر حق تعالى - جلّ ذكره - واجب
بدان - هداك اللّه و ايّانا - كه امامت چنانچه در مقدمه مذكور شد رياست عامه است و امام شخصى است كه حاكم باشد بر خلق از جانب حق تعالى به وساطت آدمى كه او پيغمبر است در همه چيز و در هر كار دين و دنيا ؛ و شيعه اماميه را اعتقاد آن است كه امامت لطفى است از حق تعالى در حق بندگان ، چه بر هر عاقلى پوشيده نيست كه هرگاه بندگان را رئيس و مهترى و حاكمى باشد از جانب حق تعالى و از جانب رسول خدا كه امر كند ايشان را به طاعت و عبادت و بازدارد از معصيت و ناشايست و محافظت نمايد دين خدا را و شريعت رسول او را تا تغيير و تبديل و زياده و نقصان بدان راه نيابد و داد مظلوم از ظالم بگيرد و اهل ظلم را از تعدّى و جور منع نمايد و مشكلاتى كه رو نمايد حل كند و قضايا و احكامى كه واقع شود به او رجوع نمايند البته بىشك و شبهه آن مرد به طاعت و خداپرستى نزديكتر و از