ان شاء اللّه تعالى
و اما بيان حاجت به وجود امام در وقتى كه رسول موجود نباشد آنكه چنانچه رحمت شامله الهيه اقتضاى برانگيختن و فرستادن نبى و رسول نموده تا آنچه مقصود اوست از اوامر و نواهى بىزياد و كم به بندگان رسانند و بندگان خدا در هرچه محتاج اليه ايشان است از مصالح و مفاسد و هرچه ايشان را نفع و نقصان رساند به پيغمبران رجوع نمايند ، همان غرض الهى بعد از رحلت پيغمبران به حال خود باقى است و هر پيغمبرى را بعد از آنكه از دار دنيا رحلت كند نايبى و جانشينى به حكم خدا در كار است كه احكام شريعت را پاسبانى نمايد تا زياده و نقصان بدان راه نيابد و دزدان راه و شياطين جن و انس كه در كمين و منتظر فرصتند كه در بناى ايمان بندگان خللى اندازند به آن احكام راه نيابند و هم چنان كه پيغمبران بايد كه معصوم و مطهّر باشند از همه آلايش ظاهرى و باطنى و صورى و معنوى تا بندگان به بركت اطاعت و انقياد ايشان نجات يافته در دنيا و آخرت رستگار باشند ؛ همچنين بعد از آنكه زمان نبوت تمام شد چون احتياج مذكور باقى است ناچار آن شخصى كه قائم مقام پيغمبر باشد بايد كه به عصمت و طهارت و جميع صفات مستحسنه متّصف باشد تا بر مسند خلافت و نيابت رسول اللّه متمكن تواند بود و مقيم مقام رسالت تواند شد و همچنين بايد كه بر تمامى مقاصد و ارادههاى الهى اطلاع داشته باشد و به اوصاف پيغمبرى متصف باشد ، چه او جانشين پيغمبر است و حفظ شرع بعد از پيغمبر به او تعلّق دارد و چنانچه او ارشاد بندگان مىكرد و احكام الهى را به ايشان مىرسانيد ، امام همان كار مىكند ؛ پس بايد كه هرچه گويد و كند موافق خواسته الهى باشد و هر فايده كه از جانب رسول به بندگان عايد مىشده در زمان خليفه و امام نيز همان فايده به بندگان خدا عايد گردد و شريعت مطهره او از نقص و نقصان و عيب و زيادتى مبرّا و منزّه باشد ؛ پس ، از اين جهت بايد كه خدا و رسول تعيين امام كنند و دلايل كه دلالت بر امامت آن شخص كند بر بندگان ظاهر سازند
حديقة الشيعة ( فارسى ) — صفحة 8
مساهمون: المحقق الأردبيلي
ص٨