ه : در ج 5 ، ص 9 مؤلف مطلبي را از فهرست شيخ نقل مىكند ، ومصحح آن را به رجال مامقانى ارجاع داده است .
و : در ج 5 ، ص 8 - 9 و 202 يك تعليقهء چند سطرى عينا تكرار شده است با اينكه مطلب مهمى نيست ، بلكه سرگذشت شيخ إبراهيم بحراني است ، أيضا در ج 11 ، ص 300 و 392 .
ز : در بسيارى از موارد نشانى أقوال ومطالب منقول به جاى ذكر در پانوشت در متن كتاب درج شده است كه پيداست سهو وأضحى است ، نمونه :
« المنتهى ص 500 » ( ج 4 ، ص 111 ) ؛ « المنتهى ص 538 » ( ج 4 ، ص 257 ) ؛ « المنتهى ص 539 » ( ج 4 ، ص 261 ) : « المنتهى ص 508 ) ( ج 4 ، ص 134 ، 138 ) ؛ « المنتهى ص 516 » ( ج 4 ، ص 220 ) ؛ « الدروس ص 81 . . . ثم قال ص 81 » ( ج 5 ، ص 276 ) ؛ « في الدروس ص 82 » ( ج 5 ، ص 279 ) .
ح : وظيفهء مصحح است كه سهوها وخطاهاى متن را - البتة نه در استدلال ، بلكه در اسناد وارجاعات ونحوها - تذكر دهد ، در حالي كه مصحح در موارد فراوانى چنين نكردهاند ، ونمونهاش همان مواردى از سهوهاى مؤلف است كه قبلا ذكر كرديم ومصحح هيچ يك را تذكر نداده است . علاوة بر موارد پيشين مؤلف به مناسبتى ( در ج 5 ، ص 9 - 10 ) مىگويد : آثاري كه علامهء حلى تا هنگام تصنيف خلاصة الأقوال تأليف كرده ودر آن كتاب نام برده شصت تاست » مصحح اينجا در پانوشت فرموده است : « علامه در خلاصه 77 كتاب از آثار خود را نام برده است » . البتة علامه در خلاصه چاپ نجف در سرگذشت خود نام حدود شصت اثر از آثار خود را آورده است - همانطور كه اردبيلى فرموده - واينكه مصحح فرموده 77 كتاب ، اشتباه است مگر اينكه در نسخهاى خطى از خلاصه اين تعداد آمده باشد . ولى نكتهاى كه نه مؤلف به آن التفات فرموده نه مصحح اينكه همهء آثاري كه علامه در خلاصه نام برده تا هنگام تأليف خلاصه ننوشته بوده ، بلكه برخى را بعد از تأليف خلاصه نوشته وسپس نام آنها را در خلاصه آورده است . دليل اين مدعا را در مقدمهء غاية المراد ( ج 1 ، ص 34 - 35 ، مقدمة
مقالات كنگره محقق اردبيلى ( مقالات ) ( عربى - فارسى ) — صفحة 354
مساهمون: كنگره بزرگداشت مقدس اردبيلى
ص٣٥٤