و طبرسى مىنويسد : آب كه خود پاك است جز خود را هم پاك و تميز مىكند و نجاست و حدث را بر طرف مىسازد . « 1 » و همين نظر را « حقّى » هم ابراز داشته است و همو مىنويسد : توصيف آب با وصف طهور با اينكه طهارت آب در احياء زمين و سقى چهارپايان و انسانها چندان دخلى ندارد اشعار به جنبه ديگر نعمت بودن آب است زيرا صفت طهارت براى آب ، نعمتى زايد بر اصل نعمت آب است كه از آسمان نازل مىشود و احياء و اسقاء با آب پاك و پاكيزه ، اكمال و اتمام نعمت است چون اولا : آب طهور ، گواراتر و سودمندتر از آبهايى است كه بسبب آميختن با چيزهاى ديگر وصف طهوريت آنها از ميان رفته است و ثانيا : هشدار بر اين نكته است كه تطهير باطنها از تطهير ظاهرها اولى و احق است كه باطن و درون هر چيز براى حفظ از آلودگى شايستهتر از ظاهر است كه باطن منظر حق تعالى است و ثالثا : تطهير و طهارت بطور كلّى موجب وسعت و گشايش روزى است چنان كه گفتهاند : « دم على الطهارة يوسّع عليك الرزق » : بر طهارت و وضو مداومت كن و هميشه پاك باش تا روزىات فراخ گردد . و آبى كه سبب روزى است طاهر و مطهّر است پس جوينده رزق هميشه بر وضو و طهارت ظاهرى بايد باشد كه آب جلب روزى مىكند و طهارت باطنى روزى و رزق معنوى را مىآورد و آن غذاى روح است و عبارت است از : بلندى و والايى و استحقاق دريافت فيوض رحمانى . « 2 »
و در سورهء نحل آيه 53 ، قوم لوط ، ياران و پيروان او را به طهارت و تطهّر منسوب مىدارند . و غالب مفسّران ، چنان جملهاى را از قوم لوط ، نوعى استهزاء تلقى كردهاند كه گويا منحرفان قوم لوط زير بار قذارت و پليدى همجنس بازى نرفته و نزاهت از آن را باصطلاح فارسى « جا نماز آب كشيدن » دانستهاند .
هامش
( 1 ) . مجمع البيان ، ج 3 ، ص 73 و 184 و ايضا ، ج 4 ، ص 80 .
( 2 ) . اسماعيل حقى ، روح البيان ، ج 6 ، ص 224 . و نك : سورهء اعراف / 82 .