هيچ فرستادهاى را نفرستاديم مگر اين كه به او وحى كرديم كه معبودى جز من وجود ندارد ، پس مرا بپرستيد .
پس ارتباط ميان بندگى خدا و معتقد بودن به يگانگى او ، از اين رو امرى واقعى است كه بنده مسئوليت بندگى خدا را بر عهده دارد ، و بدين گونه است ارتباط ميان آيات در اين گفتهء خداى تعالى :
« وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا * وَ يُشْهِدُ اللَّهَ عَلى ما فِي قَلْبِهِ * وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ * وَ إِذا تَوَلَّى سَعى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَ يُهْلِكَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ »
( البقره / 205 ) - و بعضى از مردم چنانند كه گفتهء ايشان دربارهء زندگى دنيا تو را به شگفتى مىاندازد * و خدا را بر آنچه در قلب خود دارد گواه مىگيرد * در صورتى كه او از سختترين دشمنان است * و چون پشت كند و برود به تلاش كردن براى تباهى در زمين مىپردازد و كشت و نسل را هلاك مىكند ، و خدا فساد را دوست ندارد .
كه در آن ارتباط آيهء اول به آيهء دوم برخاستهء از ارتباط ميان صفات منافقان است ، و ايشان از يك سو كلام خود را به ظاهرى جذاب و گيرنده آرايش مىدهند ، و از سوى ديگر به فساد و تباهى مىپردازند .
قرآن از نمونهاى از مردم براى ما سخن مىگويد ، و به همين سبب به ذكر همهء صفات آنان مىپردازد ، و هيچ صفتى در ايشان بدون صفتى ديگر رشد پيدا نمىكند .
اين ارتباط را در پايان آياتى مىيابيم كه غالبا به ياد از يك يا دو صفت خدا پايان مىپذيرد . ارتباطى با گونهء مضمون ياد شدهء در آيه دارد ، و مثلا در اين آيات كريمه دامنهء ارتباط آخر آيه را به مضمون آنكه ارتباطى واقعى است مىيابيم :
« وَ هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا وَ يَنْشُرُ رَحْمَتَهُ وَ هُوَ الْوَلِيُّ الْحَمِيدُ »
( الشورى / 28 ) - و او است آنكه پس از نوميد شدن ايشان باران را فرومىفرستد و رحمت خود را بر همه مىگستراند و او سرور ستوده است .