نيكوكارى امر و از بدكارى نهى مىنمايند ، براى انسان معاد و زندگى ديگرى پس از مرگ قائلند ، زيرا - همانطور كه اشاره شد - هرگز ترديد نمىكنند كه نيكوكارى وقتى ارزش خواهد داشت كه پاداش نيكى به دنبال خود داشته باشد و چون اين پاداش ، در اين جهان مشهود نيست ، ناگزير پس از مرگ درجهان ديگرى و با زندگى ديگرى خواهد بود .
گذشته از آن ، در مقابر بسيار باستانى كه كشف مىشود ، علائم و آثارى ديده مىشود كه دلالت دارد بر اينكه انسان قديم نيز به زندگى ديگرى پس از مرگ ايمان داشته و به حسب اعتقاد خود ، براى اينكه مرده در آن جهان آسايش داشته باشد ، مراسمى را انجام مىداده است .
معاد در قرآن
قرآن كريم در ضمن صدها آيه « معاد » را به مردم تذكر مىدهد و هرگونه « شك و ريب » را از آن نفى مىكند و در موارد زيادى ، براى افزايش بصيرت و رفع استبعاد ، آفرينش نخستين اشياء و قدرت مطلق خداوندى را به مردم يادآورى مىنمايد .
چنانكه مىفرمايد :
« أَ وَ لَمْ يَرَ الْإِنْسانُ أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ نُطْفَةٍ فَإِذا هُوَ خَصِيمٌ مُبِينٌ * وَ ضَرَبَ لَنا مَثَلًا وَ نَسِيَ خَلْقَهُ قالَ مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ وَ هِيَ رَمِيمٌ * قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ هُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ »
؛ « 1 »
آيا انسان نمىبيند كه ما او را از قطره آبى آفريديم ؟ آنگاه به مقام مخاصمه برمىآيد و آفرينش خود را فراموش مىكند و براى ما مثل آورده مىگويد : اين استخوانهاى پوسيده را چه كسى زنده مىكند ؟ بگو ، آنها را كسى زنده مىكند كه روز نخستين از
هامش
( 1 ) . يس ، آيه 79