نمىدادند .
خير و سعادت خود را - كه انسان جز آن چيزى نمىخواهد - در اين ديدند كه خيرخواه همه باشند و مىخواستند ديگران نيز چنين باشند . هر كس آنچه را براى خود دوست دارد ، براى همه دوست داشته باشد و آنچه را كه براى خود نمىخواهد ، براى ديگران نيز نخواهد .
در اثر همين واقع بينى و پيروى حق است كه اين بزرگواران ، به اهميت اين وظيفه عمومى انسان - خيرخواهى - و ساير وظايف جزئى كه فروع آن است ، پى بردند و به صفت فداكارى و از خود گذشتگى ، متصف گرديدند و از بذل جان و مال خود در راه حق كوتاهى ننمودند و ريشه هر صفتى را كه با بدخواهى توأم است ، زدند . به مال و جان خود بخل نمىورزيدند . از خودپسندى و لئامت بيزار بودند . دروغ نمىگفتند . به كسى تهمت نمىزدند . به عرض و جاه ديگران تعرض نمىكردند .
توضيح اين صفات و آثار آنها را در « بخش اخلاق » بايد مطالعه كرد .
تعاليم اسلام ( فارسى ) — صفحة 182
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص١٨٢