نمودند ، به سوى « بنى فاطمه » برگشتند و با تمام قوا ، براى از بين بردن خاندان رسالت كوشيدند . عدهاى را گردن زدند . . . جمعى را زنده به گور كردند و گروهى را در پايهء ساختمانها و در ميان ديوارها ، گذاشتند . . . خانه امام ششم عليه السلام را آتش زدند و چند بار خود آن حضرت را به عراق جلب كردند و با اين ترتيب ، در اواخر زندگى امام ششم عليه السلام « تقيه » شديدتر شد و آن حضرت چون تحت مراقبت شديد قرار داشت ، كسى جز خواص شيعه را نمىپذيرفت و بالاخره از ناحيه « منصور » خليفه دوم عباسى ، مسموم و شهيد گرديد و از اين روى ، در دورهء امامت امام هفتم حضرت امام موسى كاظم عليه السلام فشار مخالفين شديدتر و افزونتر بود .
آن حضرت با وجود تقيهء شديد ، به نشر علوم پرداخت و احاديث بسيارى در اختيار مردم گذاشت . چنانكه مىتوان گفت روايات فقهى منقول از آن حضرت ، پس از امام پنجم و ششم ، از ساير ائمه بيشتر است و به واسطه شدت تقيه در غالب رواياتى كه از آن حضرت نقل شده ، از وى تعبير به « عالم » و « عبد صالح » و نظاير اينها شده و به اسم آن حضرت تصريح نگرديده است .
آن حضرت با چهار نفر از خلفاى عباسى : منصور ، هادى ، مهدى و هارون معاصر بود و پيوسته زير فشار آنان قرار داشت و بالاخره به امر هارون زندانى گشت و سالها از زندانى به زندانى ديگر ، منتقل مىشد و سرانجام هم در زندان مسموم و شهيد شد .
امام رضا عليه السلام
از تأمل در اوضاع جارى ، براى هر صاحب نظرى روشن بود كه خلفاى معاصر و مخالفان اهل بيت عليهم السلام هرچه در شكنجه و آزار ائمه هدى مىكوشيدند و به شيعيانشان سخت مىگرفتند ، روز به روز شمارهء پيروانشان بيشتر و ايمانشان محكمتر مىشد و سازمان خلافت ! در انظار آنان يك دستگاه پليسى پليد و ناپاك جلوه مىكرد .
و اين مطلب يك عُقدهء درونى بود كه پيوسته خلفاى معاصر ائمه را رنج مىداد و