نَجْزِي مَنْ شَكَرَ » .
« 1 »
و راجع به حضرت ابراهيم فرمايد :
« إِنَّ إِبْراهِيمَ كانَ أُمَّةً قانِتاً لِلَّهِ حَنِيفاً وَ لَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ * شاكِراً لِأَنْعُمِهِ »
. « 2 »
و به طور كلى ، بقيهء انبيايى كه به صفت شكر معرفى شدهاند همه از مخلَصين بودهاند .
سوم : عنوان اجتباست ، كه خداوند - عزّوجلَّ - در قرآن مجيد انبيايى را به عنوان اجتبا توصيف نموده است ، آنجا كه فرمايد :
« وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ كُلًّا هَدَيْنا وَ نُوحاً هَدَيْنا مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَيْمانَ وَ أَيُّوبَ وَ يُوسُفَ وَ مُوسى وَ هارُونَ وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ * وَ زَكَرِيَّا وَ يَحْيى وَ عِيسى وَ إِلْياسَ كُلٌّ مِنَ الصَّالِحِينَ * وَ إِسْماعِيلَ وَ الْيَسَعَ وَ يُونُسَ وَ لُوطاً وَ كلًّا فَضَّلْنا عَلَى الْعالَمِينَ * وَ مِنْ آبائِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ وَ إِخْوانِهِمْ وَ اجْتَبَيْناهُمْ وَ هَدَيْناهُمْ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ »
. « 3 »
از اين آيهء مباركه مىتوان استدلال نمود به مقام اخلاص جميع انبيا عليهم السلام ، به خلاف طرق استدلال سابقه كه از آنها فقط مخلصبودن افردى معدود از انبيا را كه نام برده شده مىتوان استنتاج نمود . و استدلال ما از اين ، بر دو امر متوقف است :
هامش
( 1 ) . قمر ، آيات 34 - 35 : [ بر آنان بادى فرستاديم كه بر سرشان سنگ باريد ، جز بر خاندان لوط كه آنان را در وقت سحر نجات بخشيديم و اين از روى نعمتى از سوى ما برايشان بود و اينچنين پاداش مىدهيم كسى را كه سپاسگزارى كند . ]
( 2 ) . نحل ، آيات 120 - 121 : [ به راستى ابراهيم يك امت مطيع خداوند و حنيف و معتدل بود كه گرايش به خدا داشته و از مشركان نبود و سپاسگزار نعمتهاى او بود . ]
( 3 ) . انعام ، آيات 84 - 87 : [ و اسحاق و يعقوب را به او بخشيديم و همه را هدايت كرديم و نوح را پيش از آن هدايت كرده بوديم و از نسل او [ نوح ] داود و سليمان و ايوب و يوسف و موسى و هارون را هدايت كرديم و اين چنين نيكوكاران را پاداش مىدهيم و نيز زكريا و يحيى و عيسى و الياس را كه همه از صالحان بودند و نيز اسماعيل و الْيَسَع و يونس و لوط را و همهء اينها را بر جهانيان برترى داديم و نيز كسانى را از ميان پدران و فرزندان و برادران ايشان و همه را برگزيديم و به راه راست هدايت نموديم . ]