و تا اينجا كه مىفرمايد : « و از بليغترين آياتى كه در اين باب وارد شده است ، گفتار خداوند - سبحانه و تعالى - است كه مىفرمايد :
« أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ * جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَها وَ بِئْسَ الْقَرارُ »
. « 1 »
چون سابقاً گذشت كه مراد از نعمت ، ولايت است ، و ولايت ، همان راه به سوى خداست ، و مقابل اين راه ، كفر است كه همان « داربَوار » و خانهء هلاكت و آتش گرفتن در جهنم و استقرار در آن مكان ناشايسته است .
پس غايت سير كافران ، بَوار و هلاك است كه همان جمودشان بر ظاهر و اعراضشان از باطن بوده باشد و معلوم است كه ظاهر ، از بين رونده و نابود شونده است و باطن ، ثابت و استوار است .
چرا اين آيه را از ابلغ آياتِ واردهء در اين باب دانستهايد ؟
علامه : چند آيه در قرآن كريم در اطراف كلمهء نعمت وارد شده است ، و از آيات چنين استفاده مىشود كه مراد از نعمت ، ولايت است : ولايت اهل بيت عليهم السلام است ؛ يعنى راهى را كه اهل بيت به سوى حضرت پروردگار پيمودهاند ، و سَبيل آنان إلَى اللَّهِ - تَعالى - است ، كه همان مقام عبوديت مَحضه مىباشد .
يكى از آن آيات ، همين آيه است كه در آن ، تبديل نعمت به كفر و ورود در جهنم و استقرار در دوزخ نشان داده شده است . پس حقيقت نعمت ، همان صراط مستقيم و اقصر ( كوتاهترين ) فاصلهاى است كه بنده به سوى خدايش مىپيمايد ، و به مقام « عبوديّت مُطلقه و مَحضه » نايل مىگردد ، و تبديل اين نعمت به كفر ، تبديل اين صراط مستقيم ، به پيمودن راههاى مُعْوَج و منحرف و كج است كه آن را از مقصد دور مىكند
هامش
( 1 ) . آيات 28 - 29 سورهء ابراهيم : « آيا نظر نينداختى به سوى كسانى كه نعمت خدا را به كفر مبدل ساخته و قوم خود را در خانه و دار هلاكت و نابودى [ كه جهنم است ] داخل ساختند ؟ ! آنان در جهنم آتش مىگيرند و بسيار محل و مقر بدى براى آنان است . »