اين آيه نيز همانند آيهء قبل است :
« إِذِ الْأَغْلالُ فِي أَعْناقِهِمْ وَ السَّلاسِلُ يُسْحَبُونَ * فِي الْحَمِيمِ ثُمَّ فِي النَّارِ يُسْجَرُونَ »
« 1 » 98 طبق اين آيه ، كشيده شدن در « حميم » كه عبارت از آب جوشان است ، مقدمهء گداخته شدن در آتش است كه مسلماً در قيامت ، وقوع مىيابد .
مضامين ياد شده ، در تفسير عيّاشى نيز روايت شده است . 99
تجسّم عمل
قمّى و عيّاشى در تفسيرشان ، كلينى در كافى و مفيد در امالى ، هركدام با سندهاى خويش ، از سويد بن غفلة از اميرالمؤمنين عليه السلام نقل كردهاند كه : « آن هنگام كه آخرين روز حيات و اولين روز آخرت انسان فرا مىرسد همسر و مال و فرزند و عمل وى در مقابلش مجسّم مىگردند . در اين حال رو به سوى مال كند و گويد : به خدا قسم بر تو حريص بودم ، حال بگوى از من چه چيزى نزد توست ؟ مال پاسخ گويد : كفنت را از من بستان و ببر . پس از آن رو به فرزندانش كند و گويد : به خدا قسم دوستدار و حامى شما بودم ، چه چيزى از من نزد شماست ؟ پاسخ دهند : ما تو را به قبرت رسانيم و در آن بپوشانيم . بالاخره رو به عملش كند و گويد : به خدا قسم از تو روگردان بوده و تو را بر خود دشوار و سنگين مىيافتم ، پس بگوى كه چه چيز از من نزد توست ؟ عملش جواب دهد : من با تو در قبر و در روز رستاخيز قرين و همدم خواهم بود تا اينكه بر پروردگارت عرضه گرديم .
حال اگر او از اولياى خدا باشد ، كسى نزد او آيد كه خوشچهرهترين و خوشبوترين و خوشجامهترين افراد است و به او گويد : بشارت ده به آسايشى از هر همّ و غم و رزقى از ارزاق بهشتى و سرايى جاودان كه حقيقتاً به بهترين منزلها
هامش
( 1 ) . مؤمن ، آيههاى 71 - 72 ؛ چون گردنهاشان با غل و زنجيرهاى آتش كشيده شود ، تا به حميم دوزخ درافكنندسپس در آتش افروخته شوند