الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ »
« 1 » كه در شأن اميرالمؤمنين عليه السلام نازل شده است . مراد از « ولايت » قطعاً محبّت نيست ؛ زيرا اوّلًا در آيه ، لفظِ « انّما » وجود دارد 85 و ثانياً به دليل عبارت
« وَلِيُّكُمُ اللَّهُ . . . »
، آيه درمقام بيان واقع است به خلاف آيات :
« وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ »
« 2 » و
« وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ »
« 3 » 86
بارى با توجه به اين مطالب ، سرّ اين حقيقت كه خداوند مطيعين را به اوليائشان ملحق مىسازد ، واضح مىگردد : او ولىّ همهء آنهاست و بعضى اوليا مقربتر نيز ولىّ بعضى مراتب پايينترند ، و در هر حال بر هيچ يك نه خوفى است و نه حزنى و همگى به بهشت و همنشينان صالح ، بشارت داده مىشوند . روايات متعددى نيز مؤيّد همين نكات است .
روايات مربوط به موت
در كافى از قول سدير الصيرفى آمده است : « به ابىعبداللّه عليه السلام عرض كردم : اى پسر رسول خدا صلى الله عليه و آله فدايت شوم آيا مؤمن از قبض روحش اكراه دارد ؟ حضرت فرمود : به خدا قسم نه . آن هنگام كه ملك الموت براى قبض روحش درمىرسد [ ابتداءً ] اظهار ناراحتى مىكند . ملك الموت به وى مىگويد : اى ولىّ خدا ناراحت نباش ، قسم به خدايى كه مبعوثكنندهء محمّد صلى الله عليه و آله است ، ما براى تو از پدرى مهربان نيز مهربانتريم .
ديدگانت را بگشاى و بنگر . سپس حضرت رسول ، اميرالمؤمنين ، حسن و حسين
هامش
( 1 ) . مائده ، آيه 55 ؛ تنها ولىّ شما خدا و پيامبرش و كسانى هستند كه ايمان آوردهاند و نماز بهپا داشتهاند و فقيران را درحال ركوع زكات مىدهند
( 2 ) . مائده ، آيه 56 ؛ و هر كس كه ولىّ و فرمانفرماى او خدا و رسول و اهل ايمانند [ پيروز است ] كه تنها لشكر خدا فاتحو غالب خواهند بود
( 3 ) . توبه ، آيه 71 ؛ مؤمنين و مؤمنات بعضى بعض ديگر را ولىّاند