و سعادت به ديگرى هنوز وجود دارد ، لذا بشارت بهشت هيچگاه در دنيا محقّق نمىگردد .
ولايت و بشارت سعادت در دنيا
به همين دليل [ بشارت سعادت با ولايت ] هم هست كه ملاحظه مىكنيم در آيهء
« أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ * الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ * لَهُمُ الْبُشْرى فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ »
« 1 » . خداى سبحان قبل از آنكه از مؤمنان نفى حزن و هراس نمايد و آنان را در همين حيات دنيا بشارت بهشت دهد ، ولايت خداوندى را در حق ايشان اثبات مىنمايد ، يعنى خود ، تدبير امور مؤمنان را بدون هيچ گونه دخالت و اختيارى از جانب آنان ، بهعهده مىگيرد و در چنين زمانى بشارت در همين دنيا ، امرى است كاملًا معقول ؛ چون مادام كه چنين تدبيرى در حق ايشان ثابت است شقاوتى متصور نيست و به همين دليل هم خداوند در هنگام وصف تقواى آنان ، سياق آيه را تغيير مىدهد و مىفرمايد
« وَ كانُوا يَتَّقُونَ »
در حالىكه حق ظاهر عبارت آن بود كه بفرمايد « آمنوا و اتقوا » . چنين تغيير سياقى ، مشعر به اين معناست كه اين ايمان مؤمنان ، بعد از ايمان اوليهشان ، مكتسب از تقواست و حقيقت آن پاكى ايمان است از هرگونه شائبهء شركِ معنوى كه معلول اعتماد به غير خداست .
و به همين معناست 84 آيهء
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ »
« 2 » و اين همان موهبتى است كه خداوند از جهت آن ، بر مؤمنان منت نهاد و آن را نعمت ناميد و سپس فرمود :
« الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِيماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا
هامش
( 1 ) . يونس ، آيههاى 62 - 64 ؛ ر . ك : ص 34
( 2 ) . حديد ، آيه 28 ؛ ر . ك : ص 34