اللَّهَ عِنْدَهُ فَوَفَّاهُ حِسابَهُ »
« 1 » خداوند اعمال كفّار و غايات موردنظر آنان را به سرابى در بيابان تشبيه مىكند كه انسان تشنه به دنبال آن مىرود و هنگامى كه به آن رسيد مقصود خويش را باز نمىيابد ، بلكه چيزى مىيابد كه مقصودش نبوده و بنابراين بر وى روشن مىگردد آنچه كه به دنبالش بوده مقصود اصلى وى را محقق نساخته
« وَ اللَّهُ غالِبٌ عَلى أَمْرِهِ »
« 2 »
زينت بودن امور دنيا
و به اين معنا اشاره مىكند خداوند سبحان آنجا كه مىفرمايد :
« إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا * وَ إِنَّا لَجاعِلُونَ ما عَلَيْها صَعِيداً جُرُزاً »
« 3 » ؛ چه آنكه زينت به معناى شىء زيبايى است كه به نفسه و به ذاته محبوب است و شىء ديگرى آن را همراه خود مىسازد تا از آن كسب حسن نمايد و به عبارت ديگر هنگامى كه « زينت » مورد عنايت و توجه قلب واقع مىگردد ، ملازم آن نيز مورد عنايت واقع گردد و جلب رغبت ديگران نمايد ، بهطورى كه اين همراه مقصود و محلّ رغبت واقع شود ولو اينكه واقعاً آن شىء زينتى مقصود است . به اين بيان آنچه كه بر روى زمين است زينت زمين قرار داده شده تا اينكه انسانها زمين را هدف و مقصد خويش قرار دهند و به همين زمين هم و اصل شوند با اينكه مقصود اصلى آن زينت بوده است . 62 خداوند سبحان فرمود :
« أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ
هامش
( 1 ) . نور ، آيه 39 ؛ آنان كه كافرند اعمالشان در مثل به سرابى ماند در بيابان هموار بىآب كه شخص تشنه آن را آبپندارد و به جانب آن شتابد چون بدانجا رسد هيچ آب نيابد و آن كافر خدا را حاضر و ناظر اعمال خويش بيند كه حساب كارش تمام كامل برسد
( 2 ) . يوسف ، آيه 21 ؛ خداوند بر كار خود غالب است
( 3 ) . كهف ، آيههاى 7 - 8 ؛ آنچه در زمين جلوهگر است زينت و آرايش زمين قرار داديم تا مردم را به آن امتحان كنيم كهكدام يك در طاعت خدا عملشان نيكوتر خواهد بود و آنچه را زينت زمين گردانيديم همه را به دست ويرانى و فنا مىدهيم