دلالت مىكند براينكه تسخير و تدبير متعلق به امر است نه به خلق ؛ بلكه شأن خلق - كه همان عالم اجسام است - عبارت از آليّت و اداتيّت است . خداوند سبحان فرموده است :
« وَ آتاكُمْ مِنْ كُلِّ ما سَأَلْتُمُوهُ وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها »
« 1 »
اوّلين امتياز ميان روح و ملائكه
اين نكتهاى كه در اتّحاد روح با بدن بيان نموديم اوّلين وجه امتياز روح از ملائكه است ، با وجود اينكه هر دو از عالم امرند : روح موجودى است مجرّد كه به همهء كمالات حقيقيّه مزيّن گشته و از نقايص و اعدام و قوّه استعداد مبرّا و از احتجاب به حجاب زمان و مكان منزّه ، در مراتب مختلف عالم امر در سير و با همهء اين احوال مىتواند از عالم خويش تنزّل نموده و با اجسام به نحوى اتحاد يافته و بدون واسطه در جميع انحاى جسميّت و جهات استعدادى تصرّف نمايد ، به خلاف ملائكه كه وجودشان محدود به عالم امر است و از افق عالم مثال پا فراتر نمىنهند .
در بيان سعادت و شقاوت
از طرف ديگر خداوند سبحان فرمود :
« قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْها جَمِيعاً فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدىً فَمَنْ تَبِعَ هُدايَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ * وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ »
« 2 » از اين آيهء شريفه
هامش
( 1 ) . ابراهيم ، آيه 34 ؛ و هر آنچه طلب كرديد ، عطا فرمود و اگر نعمتهاى خدا را شماره كنيد هرگز حساب آن نتوانيد كرد
( 2 ) . بقره ، آيههاى 38 - 39 ؛ گفتيم همه از بهشت فرود آييد تا آنگاه كه از جانب من راهنمايى براى شما آيد پس هركس پيروى او كند هرگز ( در دنيا و آخرت ) بيمناك و اندوهگين نخواهد شد و آنان كه كافر شدند و تكذيب آيات ما كردند البته اهل دوزخند و در آتش آن هميشه معذّب