آفريدگارى است پاك كه با هستى نامتناهى خود مبدأ هر كمالى و جمالى بوده ، از هر بدى و زشتى منزّه مىباشد و آفرينش جهان و جهانيان گزاف و بدون غايت نبوده ، روز واپسينى به دنبال دارد و اعمال نيك و بد انسان بدون بازخواست نخواهد بود و در نتيجه روش زندگى خاص براى انسان بايد وجود داشته باشد كه اين تصور را تأمين نمايد .
انتخاب انسان طبيعى براى تعليم و تربيت داراى چند نتيجهء اساسى زير است :
1 . اصل مساوات :
اين روش نسبت به همهء افراد عموميّت خواهد داشت و هيچگونه فرقى ميان سياه و سفيد ، زن و مرد ، شريف و وضيع ، غنى و فقير ، شاه و گدا ، قوى و ضعيف ، شرقى و غربى ، قطبى و استوايى ، عالم و جاهل ، جوان و پير و همچنين ميان حاضران و آيندگان نخواهد بود ، زيرا همه در طبيعت انسانى شريك و با تجهيزات آن مجهّزند . اين برابرى تنها به روش پاك اسلام اختصاص دارد و روشهاى ديگر هر كدام به اندازهء خود تبعيضاتى دارند ، مانند روش وثنيت كه ميان روحانيان و غير آنان و ميان زن و مرد مثلًا فرق كلى قائل مىباشد و همچنين در كليميّت ميان فرزندان اسرائيل و غير آنان و در مسيحيّت ميان مرد و زن و همچنين در روشهاى اجتماعى ميان اهل وطن و غيراهل وطن فرقهايى گذاشته مىشود . تنها اسلام است كه جهان انسانيّت را واحدى يكنواخت دانسته و بنياد تبعيض و تفرقه را از بيخ و بن برافكنده است :
« يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ »
« 1 » .
هامش
( 1 ) . اى مردم ، ما شما را از مرد و زن آفريديم و شما را به گروههاى بزرگ و كوچك قسمت كرديم كه همديگر را بشناسيد ( تا جامعه تشكيل دهيد ) گرامىترين شما نزد خدا پرهيزكارترين شماست . ( حجرات ، آيهء 12 )