و از نظر ديگر چون آفرينش كار خدا و از آن اوست و هرگونه اثر زيبايى كه مشهود مىشود به ساحت رحمت او منسوب است ، اقتضايى كه آفرينش ويژهء انسان نسبت به اعمال انسان دارد ارادهء خدا ناميده مىشود ( البته اين اراده ، ارادهء تشريعى است و نتيجهء راهنمايى و مسئول قرار دادن را مىدهد و غير از ارادهء تكوينى است كه هرگز تخلف نمىكند ) و تكاليف و دستوراتى كه به دست مىآيد امر و نهى خدا شمرده مىشود :
« وَ رَبُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ »
. « 1 »
و نظر به اينكه اين دين تكاليف و فرمانهايى است از جانب خداى آفريننده ، كسى كه مقررات اعتقادى و عملى آن را پيروى كرده به ارادهء خدا گردن نهاده و تسليم گرديده است ، اين دين در عرف قرآن كريم دين اسلام ناميده شده :
« إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ »
و :
« وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلامِ دِيناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ »
. « 2 »
3 . اصل تعادل ميان ماده و معنا :
نتيجهء سوم كه از توجيه دعوت به سوى انسان طبيعى عايد اسلام گرديده است اين است كه ميان ماديّت و معنويت روشى متوسط و معتدل انتخاب نموده است كه يكى از شاهكارهاى اختصاصى اين آيين آسمانى است ، بر خلاف آنچه از مذهب كليمى و كتاب مقدسشان تورات به دست مىآيد كه هيچگونه سر و كارى با معنويات انسانى ندارد و بر خلاف كيش مسيحى كه طبق تصريحى كه از حضرت مسيح نقل مىشود سر و كارى با زندگى مادّى اين جهان
هامش
( 1 ) . خداى تو هر چه را بخواهد مىآفريند و اختيار مىكند . مردم اختيارى در برابر خواست خدا ندارند . ( قصص ، آيهء 65 )
( 2 ) . آيين پيش خدا همان تسليم و گردن نهادن به فرمان او مىباشد و هر كه جز تسليم حق دينى طلب كند از وى پذيرفته نخواهد شد . ( آل عمران ، آيات 19 و 85 )