انبيا آنجا كه دربارهء پيشوايان خدايى مىفرمايد :
« وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا » ؛
آنها را امامان قرار داديم كه به امر ما هدايت مىكردند .
و آنچه قرآن مىگويد تنها مربوط به گذشته نيست بلكه براى اهل قرآن مسلمانان نيز هست ، چرا كه مردم گذشته گذشتند و اگر مطالب قرآن اختصاص به آنها داشت براى اين امت بازگو كردن آن مطالب چه سود داشت ؟ »
پاسخ : مقدمتاً چند چيز را بايد متذكر بوده ، در نظر گرفت :
اول اينكه هدايت به معناى راهنمايى و رهبرى به دو معنا اطلاق مىشود : يكى به معناى نشان دادن راه فقط كه ارائةالطريق ناميده مىشود و دوم رسانيدن به مقصد و هدف كه ايصال به مطلوب ناميده مىشود و اثر هدايت به معناى اول امكان رسيدن هدايت شونده است به مقصد ، يعنى ممكن است هدايت شونده هدايت كننده را بپذيرد و با پيمودن راهى كه نشان داده شده به مقصد برسد و ممكن است نپذيرد و نرسد ولى هدايت به معناى دوم فعليت رسيدن به مقصد را پيوسته دارد ، خداى متعال مىفرمايد :
« إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ »
« 1 » تو نمىتوانى هر كه را خواستى به مقصد برسانى و لكن خدا هر كه را بخواهد به مقصد مىرساند .
دوم ، اينكه هدايت به معناى ارائة الطريق در انبيا و رسل كه حاملان وحى و فرستادگان خدايند و براى دعوت مبعوثاند لازمهء نبوت و رسالت است و بدون استثنا هدايت خاصيت و اثر نبوت است .
« فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ »
« 2 »
« رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ »
« 3 » و آيات ديگر بىشمارى در قرآن كريم در همين معناست بلكه مؤمنين امت هم از اين سمت سهمى
هامش
( 1 ) . قصص ، آيهء 56
( 2 ) . بقره ، آيهء 213
( 3 ) . نساء ، 156