اين كتاب ، كتاب موسى امام بود . از اينجا استفاده مىشود كه اينك قرآن امام است .
امام حاضر ، امام زمان ، امام بدون غيبت » .
پاسخ : طبق دعوى نويسنده ، قرآن كريم از آن جهت كه كتاب آسمانى و هدايتكننده است ، امام امت اسلام است و نيازى به تشخيص كه امام الهى باشد نيست و اين دليلى است ناتمام و غير منتج .
اولًا : خداى متعال كتابى براى ابراهيم عليه السلام به نام صحف ذكر مىفرمايد :
« صُحُفِ إِبْراهِيمَ »
« 1 » و ناگزير اين كتاب چون آسمانى و وحى الهى بوده ، امام وقت و هدايتكنندهء مؤمنين به ابراهيم عليه السلام بوده و از جانب ديگر به موجب آيهء كريمهء ،
« وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً . . . »
« 2 » ابراهيم عليه السلام را صريحاً امام خدايى معرفى مىنمايد و از اينجا روشن مىشود كه امام بودن كتاب آسمانى منافات با امامت خدايى يك كس ديگر ندارد و ممكن است با وجود كتابى كه امام است ، امام خدايى ديگر در وقت حاضر وجود داشته باشد مانند ابراهيم و صحف ابراهيم عليه السلام و البته اگر نيازى به امام خدايى نبود ، خداى متعال كه منزّه از لغو و بيهوده است ، جعل نمىفرمود . پس امامت قرآن كريم به آن معنا از امامت كه نويسنده مىگويد ، از امام ديگر كه خدايى باشد مغنى نيست .
و ثانياً : بديهى است كه بيانات قرآنى در توضيح مقاصد و روشن كردن تفاصيل معارف دينى و خاصه در احكام احتياج مبرم به بيانات نبى اكرم دارد . قرآن كريم پنج نماز يوميه را گوشزد فرموده و تفصيل اجزا و شرايط و آداب و سنن آنها با بيانات نبىاكرم صلى الله عليه و آله به دست مىآيد و همچنين روزه و زكات و حج و جهاد و غير آنها و خداى
هامش
( 1 ) . اعلى ، آيهء 19
( 2 ) . بقره ، آيهء 124