در ذيل اين سوره ، در تفسير از حضرت صادق عَليه السّلامُ نقل شده است كه فرمودند : مراد از نعيم ، بقول ما نان و پنير و أمثال اينها نيست ؛ مراد از نعيم ، مراحل عبوديّت و اخلاص در توحيد و راه ولايت است .
در مجلسى كه آنحضرت با أبو حنيفه برخورد داشتهاند از او مىپرسند كه مراد از نعيم چيست كه در اين آيه مورد سؤال و مؤاخذه واقع مىگردد ؟
أبو حنيفه مىگويد : مراد همين نعمتهائى است كه از اغذيه و فواكه و أمثالهما ، خداوند بمردم داده است .
حضرت به او مىفرمايند : آيا بعيد نيست از كريمى ، كه اينهمه نعمتها را در مقابل مردم و در زير دست و پاى مردم قرار دهد ، كه بخورند و بنوشند و سير شوند و سيراب گردند ؛ و بعداً كه مىخواهند بيرون بروند ، مأمورى داشته باشد كه از مردم بازپرسى به عمل آورد ، كه چه خورديد و چه آشاميديد ؟ و آنانرا مورد مؤاخذه و سؤال قرار دهد ؟ و آنان در جواب بگويند : مثلًا ما نان و خرما و أمثال اينها را خوردهايم !
بلكه مراد از نعيم ولايت ما اهل بيت است . يعنى از مردم سؤال مىشود كه تا چه اندازه راه سلوك إلى الله خود را با راه و روش و سيره و منهاج ائمّهء خودتان تطبيق نموديد ؟ و تا چه مقدار از مقام عبوديّت مَحضه و مُطلقه برخوردار شديد ؟
و مراد از
جَنَّةِ النَّعِيمِ
كه در قرآن وارد است نيز همين بهشت است . يعنى بهشت ولايت كه همان بهشت مُخلَصين و مُقرَّبين از اولياى خدا و واصلين بمقام توحيد ذاتى و مندكّ شدگان در عوالم ربوبىّ و صفات جمال و جلال الهى است ؛ بهشت آنان كه شوائب وجودى خود را بطور كلّى بباد نسيان سپردند ؛ و