خداوند سبحانه مىفرمايد :
يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ .
« 1 »
و نيز مىفرمايد :
أَ وَ لَمْ يَتَفَكَّرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ ما خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما إِلَّا بِالْحَقِّ وَ أَجَلٍ مُسَمًّى
. « 2 »
و تا اينجا كه مىفرمائيد : و از بليغترين آياتى كه در اين باب وارد شده است ، گفتار خداوند سبحانه و تعالى است كه ميفرمايد :
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ * جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَها وَ بِئْسَ الْقَرارُ
. « 3 »
چون سابقاً گذشت كه مراد از نعمت ، ولايت است ؛ و ولايت همان راه بسوى خداست ، و مقابل اين راه ، كفر است كه همان دار بَوار و خانهء هلاكت و آتش گرفتن بجهنّم و استقرار در آن مكان ناشايسته است .
پس غايت سير كافران ، بَوار و هلاك است كه همان جمودشان بر ظاهر و اعراضشان از باطن بوده باشد . و معلومست كه ظاهر ، از بين رونده و نابود شونده است ؛ و باطن ثابت و استوار است .
چرا اين آيه را از ابلغ آياتِ واردهء در اين باب دانستهايد ؟
هامش
( 1 ) آيهء 7 ، از سورهء 30 : الرّوم : « از ظاهر زندگى دنيا چيزى مىدانند و ليكن از آخرت ( كه باطن دنياست ) ايشان غفلت دارند . »
( 2 ) صدر آيهء 8 ، از سورهء 30 : الرّوم : « آيا آنان در نفسهاى خود تفكّر نمىكنند ؛ كه آنچه هست از موجودات آسمانى و زمينى ، خداوند آنها را نيافريده است مگر بحقّ و اجل معيّن و مقدّرى . »
( 3 ) آيهء 28 و 29 ، از سورهء 14 : إبراهيم : « آيا نظر نينداختى بسوى كسانى كه نعمت خدا را بكفر مبدّل ساخته و قوم خود را در خانه و دار هلاكت و نابودى ( كه جهنّم است ) داخل ساختند ! ؟ آنان در جهنّم آتش مىگيرند و بسيار محلّ و مقرّ بدى براى آنانست . »